เวลาหลายนาทีผ่านไปในพริบตา
ไป๋เยวียนเอนหลังพิงต้นไม้ แววตาเริ่มฉายความรำคาญ เขาพึมพำกับตัวเองว่า:
“ไม่ใช่สิ อย่างน้อยก็เป็นคนภูตวิญญาณขั้นสี่อักขระแท้ ๆ บินช้าขนาดนี้เลยหรือ?”
เมื่อนึกถึงรางวัลมหาศาลที่ได้จากการฆ่าลู่เฉวียนกับพวก เขาก็ตื่นเต้นจนร่างกายสั่นระริก
ผลตอบแทนครั้งนี้สูงกว่าฆ่าผีดุร้ายเสียอีก...
ที่สำคัญที่สุดคือ ความเสี่ยงก็ไม่มาก...
อย่างไรเสียเขาก็ล่วงเกินตระกูลลู่จนไม่อาจคืนดีแล้ว ต่อให้ฆ่าลู่เฉวียนกับพวก ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรมากนัก...
“พี่ไป๋ อย่าเพิ่งรีบร้อน...”
โจวหานถูมือพลางยิ้มกล่าวว่า:
“เราต้องดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ ยิ่งเข้าใกล้ความสุขมากเท่าไร ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความสุขมากขึ้นเท่านั้น...”
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจ ก่อนเอ่ยว่า:
“เสี่ยวหาน ความคิดความอ่านของนายสูงขึ้นไม่เบาเลยนะ...”
“ก็พอไหว ๆ...”
โจวหานเกาศีรษะ ทำท่าถ่อมตัว
ไป๋เยวียนได้ยินเช่นนั้นก็สงบใจลง ก่อนเอ่ยว่า:
“เพื่อนเอ๊ย กลิ่นอายของระเบิดซ่อนมิดหมดแล้วใช่ไหม?”
ยาเม็ดของเขาจะไม่เผยกลิ่นอายใด ๆ หากยังไม่จุดระเบิด แต่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ไป๋เยวียนยังสั่งให้หน้ากาผีช่วยปกปิดไว้อีกชั้น
ครั้งนี้เขาต้องจ่ายราคาไม่น้อย จึงต้องแน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด!
“วางใจได้!”
หน้ากาผีกล่าวอย่างมั่นใจ:
“เว้นแต่จะเป็นคนภูตวิญญาณขั้นห้าอักขระที่มีวัตถุผีร่วมกำเนิดประเภทตรวจจับ ไม่อย่างนั้นไม่มีใครสังเกตเห็นแม้แต่น้อย”