“เจียงหราน พวกเราจะเอายังไงกัน?”
แม้คนของสหพันธ์ระเบียบใหม่จะหวั่นไหวอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้บุ่มบ่ามลงมือ กลับมารวมตัวกันเพื่อหารือ
เจียงหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า
“ถ้าอยากฟื้นพลัง เกรงว่าคงต้องทำตามที่มันบอกเท่านั้น”
“แต่มันเป็นผีเชียวนะ!”
มีคนไม่อยากทำตามคำสั่งของผีดุร้าย สีหน้าเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมขณะกล่าวว่า
“ไม่อย่างนั้นพวกเราใช้ของลี้ลับที่ผู้อาวุโสตระกูลมอบให้ฆ่ามันเสีย บางทีพวกเราอาจฟื้นพลังได้อย่างราบรื่นก็ได้”
“ไม่เหมาะนัก”
เจียงหรานส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“แน่ใจหรือว่าแค่ฆ่ามัน พวกเราก็จะฟื้นพลังได้? ในแดนลี้ลับแห่งนี้ไม่ได้มีผีแค่ตัวเดียวหรอกนะ”
“ยิ่งไปกว่านั้น หากฟื้นพลังไม่ได้ แถมยังทำให้แดนลี้ลับทั้งแห่งคลุ้มคลั่งขึ้นมา ด้วยกำลังของพวกเราในตอนนี้ เกรงว่าแม้แต่นักท่องเที่ยวรอบ ๆ เหล่านี้ก็ยังรับมือไม่ไหว...”
แววตาของเขาเผยความกังวล
หากใช้ของลี้ลับที่ผู้อาวุโสตระกูลมอบให้ไปเช่นนี้ หากสำเร็จก็ดีไป แต่ถ้าล้มเหลว ผลลัพธ์คงมีเพียงถูกกวาดล้างทั้งกลุ่ม
นี่เป็นการตัดสินใจที่เดิมพันด้วยชีวิตของทุกคน!
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ทำสำเร็จ ข้าง ๆ ยังมีไป๋เยวียนที่ต้องจัดการ หากอีกฝ่ายหยิบของลี้ลับที่จางชิงเต้ามอบให้ขึ้นมาอีก...
ขณะนี้
ทุกคนต่างขมวดคิ้วแน่น ตกอยู่ในความเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครตัดสินใจได้
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าแดนลี้ลับแห่งนี้ซึ่งตอนแรกดูธรรมดา กลับซ่อนวิกฤตถึงตายเช่นนี้ไว้...