ยามบ่ายคล้อย
เหล่านักเรียนห้องภูตผีสองพากันมุ่งหน้าไปยังโรงยิมของโรงเรียน
ตอนนี้โรงยิมได้กลายเป็นห้องเรียนเฉพาะของแต่ละห้องเรียนภูตผี นักเรียนอื่นล้วนถูกห้ามเข้าใกล้
คนทั้ง 51 ของห้องสองเรียงแถวเข้าที่อย่างรวดเร็ว รออาจารย์มา
ขณะที่สายตาของหลายคนมุ่งไปยังไป๋เยวียนที่ยืนอยู่แถวหลัง แฝงนัยท้าทายจาง ๆ
“ดูท่าคาบฝึกจริงคงมีอะไรทำ...”
สีหน้าไป๋เยวียนไร้ความเปลี่ยนแปร ย่อมเข้าใจสิ่งที่ทุกคนคิด
เพราะทั้งห้องล้วนเป็นคนหนุ่มสาว ย่อมฮึกเหิมเลือดร้อน มีคนธรรมดาคนหนึ่งที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขา ย่อมไม่มีใครทนได้
ในตอนนั้นเอง
หวางหลีมาถึงหน้าสุดของแถว
สีหน้าทุกคนล้วนแฝงความไม่เข้าใจและสงสัยอยู่บ้าง
หวางหลีอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อาจารย์จางที่รับผิดชอบคาบฝึกจริงของพวกเธอมีธุระ ตอนนี้ผมมารับผิดชอบคาบของห้องหนึ่งกับห้องสอง”
“ก่อนหน้านี้อาจารย์จางจัดคาบเรียนยังไง?”
“เขาให้พวกเราแบ่งเป็นคู่ ใช้ของต้องคำสาปของตนมาซ้อมกัน”
“งั้นก็ทำต่อไป!”
หวางหลีพยักหน้า “ห้องหนึ่งมีเรื่องที่ต้องจัดการนิดหน่อย พวกเธอซ้อมกันเองไปก่อน”
พูดจบ เขาท่าจะหมุนตัวจากไป แต่เหมือนนึกอะไรได้ จึงเรียกไป๋เยวียนออกไปนอกโรงยิม
“ผมมีธุระจึงดูพวกเธอไม่ได้ ไอ้หนูเอ็งลงมือเบา ๆ หน่อย”
“อาจารย์ ท่านว่าอะไรนะ?”
“อย่ามาแกล้งโง่”
หวางหลีเหลือบมองเขา “เดี๋ยวถ้าพวกนั้นมาหาเอ็งซ้อม อย่าเล่นงานตายซะล่ะ”