“ทำไมฉันถึงเริ่มไม่ค่อยอยากทำภารกิจนี้แล้วล่ะ...”
หานอวี่มองภาพตรงหน้า มุมปากกระตุกอย่างห้ามไม่อยู่
แม้เธอจะเป็นคนภูตวิญญาณ แต่ก็ยังเป็นผู้หญิง พอเห็นภาพชวนคลื่นไส้ขนาดนี้ ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
“รสนิยมหนักหน่วงไปหน่อย...”
หวางชิงลูบคางแล้วกล่าวว่า
“ว่าอยู่ว่าทำไมในอพาร์ตเมนต์ถึงไม่เห็นศพสักศพ ที่แท้ก็ขนมากองรวมกันไว้ที่นี่หมดแล้ว...”
โจวหานขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า
“ผีตัวนี้มีรสนิยมประหลาดอะไรแบบนี้ด้วยหรือ?”
เขามั่นใจว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของกรมลี้ลับอย่างแน่นอน...
เพราะถ้าเป็นกรมลี้ลับ พวกนั้นคงขนศพทั้งหมดในอพาร์ตเมนต์ออกไปเผา ไม่ใช่กองพะเนินจนกลายเป็นภูเขาศพชวนคลื่นไส้แบบนี้...
“มันน่าขยะแขยงจริง แต่ยังไงก็ต้องทำอยู่ดี”
ไป๋เยวียนยิ้มพลางกล่าวจากด้านหลัง
“ในเมื่อเป็นภารกิจที่เหล่าจางมอบให้ พวกเราก็ปฏิเสธไม่ลง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ทั่วทั้งประเทศมีแค่พวกเราที่จัดการเหตุการณ์ระดับนี้ได้”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ทั้งสามก็สะดุ้ง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น ก่อนจะล้มเลิกความคิดที่จะถอย
ถึงพวกเขาจะอยากถอนตัว แต่ความสามารถกลับไม่เอื้ออำนวย...
“อีกเรื่อง ข่าวร้ายอย่างหนึ่ง...”
ไป๋เยวียนยิ้มพลางกล่าว
“ห้อง 302 ไม่ได้อยู่ตรงนี้ เกรงว่าคงอยู่หลังภูเขาศพนั่น...”
“...”
มุมปากของทั้งสามกระตุก
นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องฝ่าภูเขาศพไปให้ได้...