“ก็ถือว่าโชคดีอยู่บ้างจริง ๆ”
หวางชิงที่อยู่ข้าง ๆ ฉีกยิ้มแล้วกล่าวว่า “ยังดีที่ฉันขนคริสตัลผีจากคลังบ้านมาได้ไม่น้อย ไม่อย่างนั้นพวกเราจะเอาคริสตัลผีที่ไหนมาประมูลของพวกนี้กัน...”
“……”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก สีหน้าพลันแปลกพิกลขึ้นมาเล็กน้อย
หากคนตระกูลหวางรู้ว่าของที่ประมูลได้มานั้นใช้คริสตัลผีของบ้านตัวเอง ไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไร...
เขาเลิกคิ้ว เอ่ยว่า
“เหล่าหวาง ถ้าคนที่บ้านรู้เข้า นายจะไม่โดนตีตายหรือไง...”
“คงไม่หรอกมั้ง...”
หวางชิงเกาศีรษะแล้วกล่าวว่า
“ยังไงตอนนี้ฉันก็ไม่กลับตระกูลหวางหรอก รอฉันแข็งแกร่งขึ้นเมื่อไหร่ เรื่องก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
“……”
ไป๋เยวียนสีหน้าไหววูบ เอ่ยว่า
“แต่ถ้าเป็นแบบนี้ จะกระทบพ่อของนายหรือเปล่า?”
ตอนนี้เขารู้แล้วว่า ผู้นำขุมอำนาจไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผู้มีสถานะสูงสุดของตระกูล
หวางชิงก่อเรื่องเช่นนี้ คนที่อาจต้องรับแรงกดดันก็คือบิดาของเขา...
“ไม่เป็นไรหรอก คนอื่นไม่กล้าพูดอะไรอยู่แล้ว...”
หวางชิงยักไหล่ ท่าทางไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
“พ่อฉันไม่เหมือนผู้นำขุมอำนาจคนอื่น ๆ ฝีมือเขาแข็งแกร่งมาก เป็นหนึ่งในผู้กุมอำนาจสูงสุดของตระกูล”
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา
ดูท่าแม้แต่ในขุมอำนาจชั้นยอด ก็ยังใช้พลังฝีมือตัดสินกันอยู่ดี...
ในตอนนั้นเอง
พนักงานคนหนึ่งเดินมาหาทั้งสาม พร้อมเอ่ยว่า
“ทั้งสามท่านต้องการรับของประมูลตอนนี้เลย หรือจะรอจนการประมูลสิ้นสุดลงก่อนครับ?”
“รับตอนนี้เลย”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว เขาเข้าใจกฎของงานประมูลตระกูลหวางอยู่บ้าง
หากรอรับของทีหลัง เขากลัวว่าคนจะพลุกพล่านจนมีใครจำตัวตนของหวางชิงได้ หากอีกฝ่ายยึดสัญญาลี้ลับไว้จะยุ่งเอา...