“……”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา
แววสังหารพลันผุดขึ้นในดวงตาของผู้เฒ่าเฮยเหอกับประมุขวังเทียนหลิง
ฆ่าคนไปแล้ว ยังจะมาดูหมิ่นกันถึงเพียงนี้อีกหรือไง…
ถ้าแกบอกว่าขาดทุนยับเยิน แล้วพวกเขาสองฝ่ายจะเรียกว่าอะไร?
“ทำไม? ฉันพูดผิดหรือ?”
ไป๋เยวียนเหลือบมองทั้งสองอย่างเย็นชา ไม่ใส่ใจแววสังหารในดวงตาของพวกเขาแม้แต่น้อย ก่อนกล่าวว่า
“ศิษย์ในสำนักรวมกันเก้าคน มีคริสตัลผีแค่ล้านเดียวเอง จนขนาดนี้ยังกล้ามาท้าทายฉันอีกหรือ?”
“……”
มุมปากของทุกคนกระตุก
เจ้าเด็กนี่เป็นแค่สี่อักขระแท้ ๆ แต่กลับพูดจาอวดดีเกินไปแล้วกระมัง…
สำหรับพวกเขาที่อยู่ขั้นหกอักขระ คริสตัลผีล้านหนึ่งก็ไม่ใช่เงินเศษ ๆ แล้ว แต่เจ้าเด็กที่เป็นแค่สี่อักขระกลับดูแคลนมันเสียอย่างนั้น?
“ไป๋เยวียน อย่าพูดจาเหลวไหล!”
จางชิงเต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตวาดขึ้นในตอนนั้น
พอได้ยินเช่นนี้
ทุกคนก็ชะงักงัน หมอนี่คิดจะทำอะไรอีก…
ด้วยนิสัยชอบปกป้องลูกศิษย์ของเขา ไม่น่าจะตำหนิศิษย์ตัวเองต่อหน้าคนอื่นนี่นา…
จางชิงเต้ากล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า
“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์กับวังเทียนหลิงเป็นขุมอำนาจเหนือสามัญระดับแนวหน้าของจงโจว จะยากจนอย่างที่นายคิดได้อย่างไร?”
“สองสำนักนี้เพิ่งแพ้พนันกับประเทศต้าเซี่ย ต้องจ่ายทรัพยากรคริสตัลผีให้พวกเราถึงยี่สิบล้าน!”
“……”
ทุกคนถึงกับหน้ามืดครึ้ม
ดูเผิน ๆ หมอนี่กำลังตำหนิศิษย์ตัวเอง แต่ที่จริงกลับซ้ำเติมอย่างหนักหน่วงชัด ๆ…
เมื่อไป๋เยวียนได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า