วินาทีถัดมา
เจียงเกาเซวียนก็นำคนพุ่งเข้าไปในแสงสว่าง มาหยุดอยู่ไม่ไกลจากพวกไป๋เยวียน
“หืม? พวกแกเองหรือ?!”
เมื่อเจียงเกาเซวียนเห็นทีมโรงพยาบาล สีหน้าก็ชะงักไปอย่างอดไม่ได้
“แกยังไม่ตายอีกหรือ?”
ครั้นเห็นว่าไป๋เยวียนยังอยู่ ดวงตาของเขาก็ฉายแววตะลึงขึ้นมาทันที
เขามั่นใจในดาบที่ฟันไปตอนนั้นอย่างยิ่ง เรียกได้ว่าหากต่ำกว่าขั้นสี่อักขระ ย่อมต้องตายแน่นอน!
ถึงอย่างไรเขาก็อาศัยพลังของธงผีผืนนั้น...
“ขนาดหมาแก่อย่างแกยังไม่ตาย แล้วฉันจะตายได้อย่างไร?”
ไป๋เยวียนแสยะยิ้ม สีหน้าสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มยุ่งยาก
หากคนตระกูลเจียงอยู่ที่นี่ด้วย เขาคงกินราชันผีตัวนี้ได้ไม่ง่ายนัก...
“ช่างเถอะ หนีไปก่อน...”
ไป๋เยวียนเหลือบมองคนตระกูลเจียง แล้วไม่ลังเลอีก สั่งให้หน้ากากผีเปิดทางหนีทันที
แค่เจียงเกาเซวียนคนเดียวก็เกินกว่าพวกเขาจะรับมือไหวแล้ว ยิ่งข้างกายยังมีผู้แข็งแกร่งขั้นสี่อักขระอีกหลายคน และคนภูตวิญญาณขั้นสามอักขระอีกหลายสิบคน...
กำลังพลของทั้งสองฝ่ายเห็นได้ชัดว่าอยู่คนละระดับ...
ดูท่าคงต้องหาโอกาสต่อไปแล้ว...
แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะยอมแพ้ ถึงอย่างไรเมื่อมีหน้ากากผีอยู่ เขาก็เปิดมุมมองจากเบื้องบน คอยดูสถานการณ์ได้ทุกเมื่อ
เมื่อราชันผีบาดเจ็บสาหัส
เขาค่อยปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ให้หน้ากากผีกลืนมันเข้าไป จากนั้นก็หนีไปเสียก็สิ้นเรื่อง...
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น ด้านหลังของเขาก็ปรากฏทางเล็ก ๆ เลือนรางสายหนึ่งแล้ว