ในจังหวะนั้นเอง
เสียงพูดคุยของผู้คนที่กำลังถกเถียงกันพลันเงียบกริบ สายตาทุกคู่หันไปมองนอกหน้าต่างพร้อมกัน
เบื้องหน้าอาคารพักอาศัยแห่งหนึ่ง ปรากฏสวนสนุกขนาดมหึมาขึ้น ราวกับภาพลวงตา ดูไม่สมจริงเอาเสียเลย
ผู้คนมองไม่เห็นรายละเอียดภายในสวนสนุก ทว่าตรงทางเข้ากลับมีตัวอักษรเขียนไว้ว่า ‘สวนสนุกวิญญาณคำสาป’...
แม้จะไม่มีไอพลังลี้ลับแผ่กระจายออกมา แต่ทุกคนกลับรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เกินไป!
“ปรากฏขึ้นแล้ว!”
“สวนสนุกวิญญาณคำสาประดับสี่อักขระ!”
“ไม่รู้ว่าจะจัดการมันได้หรือเปล่า มันเป็นเหมือนเนื้อร้ายที่คอยกัดกินอยู่ตลอด...”
คนภูตวิญญาณรอบข้างต่างพากันพูดคุย
แม้สวนสนุกวิญญาณคำสาปจะไม่ได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว แต่หากวันใดเกิดความผิดปกติขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผู้คนมากมายคงต้องบาดเจ็บล้มตาย
จัดการมันได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี!
ขณะนั้นเอง
ไป๋เยวียนเหยียบอากาศทะยานเข้ามา ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าสวนสนุกอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะนั้น
สายตาของทุกคนหันมาจับจ้องเขาพร้อมกัน
เสื้อกาวน์สีขาวอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้ทุกคนจำเขาได้ในทันที
“สมกับที่เป็นอย่างน้อยก็ระดับสี่อักขระ...”
ไป๋เยวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย พลังผีหยินภายในร่างแผ่ซ่านออกมา รับรู้ถึงระดับพลังลี้ลับของสวนสนุกเบื้องหน้า
ในเวลาเดียวกัน
ภายในดวงตาของเขากลับปรากฏภาพลวงตาของโรงพยาบาลผีจิตขึ้นมา
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก ความปรารถนาที่จะกลืนกินแดนลี้ลับตรงหน้าเริ่มก่อตัวขึ้น
โรงพยาบาลผีจิตของเขาจะเติบโตได้ ก็ต้องกลืนกินแดนลี้ลับทีละแห่ง...