“……”
พันเนตรพลันเต็มไปด้วยความเดือดดาล จิตสังหารในดวงตาแทบควบแน่นกลายเป็นรูปธรรม ทว่ากลับไม่เกิดประโยชน์แม้แต่น้อย…
“เอาละ อย่าโมโหไปเลย”
จางชิงเต้ายิ้มพลางเกลี้ยกล่อมว่า
“ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าแกกำลังเดิมพันกับความเป็นคนของฉัน ในเมื่อแพ้พนัน ก็จงยอมรับผลแต่โดยดี แล้วก้มหน้ารับชะตาเสียเถอะ”
“……”
พอได้ยินเช่นนั้น ความโกรธในใจพันเนตรก็พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง จนแทบทำให้มันเสียสติ…
ไร้ยางอายกว่านี้ได้อีกไหมวะ?
ขณะนั้น
หน้ากากผีแสยะยิ้มอย่างยโสอยู่ด้านข้าง ไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย
มันซ่อนตัวอยู่ในร่างของไป๋เยวียนมาตลอด จึงรู้จักนิสัยของจางชิงเต้าเป็นอย่างดี…
ส่วนคำพูดเมื่อครู่ของมัน ก็แค่พูดให้ดูเหมือนเป็นเรื่องเป็นราว เพื่อให้พันเนตรตัดสินใจเท่านั้น…
เวลานี้
พันเนตรเดือดดาลสุดขีด รู้สึกเพียงว่าตนถูกหน้ากากผีกับจางชิงเต้าหลอกเล่น…
“เลิกโวยวายสักที!”
จางชิงเต้าปล่อยหมัดออกไปในพริบตา พลังหมัดดุดันอย่างยิ่ง กระแทกร่างของพันเนตรจนแหลกละเอียด!
“มนุษย์สารเลว…สารเลวเอ๊ย!!”
ร่างของพันเนตรสมานกลับดังเดิม ทว่าสีหน้าซีดขาว ดวงตายังคงลุกโชนด้วยโทสะ!
ตอนนี้มันเกลียดจางชิงเต้ายิ่งกว่าหน้ากากผีเสียอีก…
“ยังกล้าเห่าอีกเรอะ?!”
จางชิงเต้ารัวหมัดอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ซัดร่างของพันเนตรจนแหลกซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
ในจังหวะนั้นเอง
เมื่อเห็นว่าพันเนตรบาดเจ็บสาหัสแล้ว หน้ากากผีก็รีบพูดว่า
“มนุษย์ อย่าฆ่ามัน ให้ฉันกลืนมันเอง!”
จางชิงเต้าพยักหน้า และยั้งมือไว้เล็กน้อย