วินาทีถัดมา สิ่งของลี้ลับกองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นทันที
กลิ่นอายลี้ลับอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านไปทั่วร้าน ลูกค้ารอบข้างพากันหันมามอง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความโลภในชั่วพริบตา
“ของพวกนี้…เป็นของระดับสี่อักขระทั้งหมดเลยหรือ?!”
แม้หวางหยวนเป่าจะเพิ่งรับตำแหน่งผู้จัดการร้าน แต่สายตากลับเฉียบคมอย่างยิ่ง มองปราดเดียวก็รู้ทันที
หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง จนรู้สึกมึนงงไปหมด
ของพวกนี้…ยังเรียกว่าของเล่นชิ้นเล็ก ๆ อีกหรือ?!
ในยุคนี้ ความเข้มข้นของพลังวิญญาณผีฟ้าดินเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้คนภูตวิญญาณที่เลื่อนขั้นทะลวงระดับได้มีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยอดฝีมือระดับสี่อักขระซึ่งสามารถเป็นผู้นำขุมกำลังได้ ก็ยังคงเป็นตัวตนที่ผู้คนภูตวิญญาณนอกสังกัดนับไม่ถ้วนได้แต่มองตาม
ของลี้ลับระดับสี่อักขระย่อมหายากอย่างยิ่งเช่นกัน ส่วนใหญ่มีให้เห็นเพียงในการประมูล ต่อให้ปรากฏในตลาด ก็มักเป็นสมบัติคู่ร้านของร้านค้าบางแห่ง
กล่าวอีกอย่างคือ ไป๋เยวียนหยิบสมบัติคู่ร้านออกมาทีเดียวหลายสิบชิ้นงั้นหรือ?
“ลองตรวจนับดู”
ไป๋เยวียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับไม่ได้ให้ความสำคัญกับของลี้ลับที่กองอยู่บนพื้นนัก
“พี่ครับ พี่สุดยอดจริง ๆ!”
ผู้จัดการร้านเอ่ยชมจากใจ
เขาไม่ได้ถามว่าของลี้ลับเหล่านี้มาจากไหน ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพ่อค้า ย่อมรู้ว่านี่เป็นข้อห้ามใหญ่ อีกทั้งตระกูลหวางก็ไม่เคยสนใจที่มาของสิ่งของที่รับซื้ออยู่แล้ว
ไป๋เยวียนยิ้ม ก่อนจะเอ่ยขึ้นเองว่า
“ก็แค่ฆ่าคนระดับสี่อักขระไปไม่กี่คนเท่านั้น”