“คิดจริงหรือว่าฉันจะสู้ในถิ่นของแก?”
ฉินอวิ้นมีสีหน้าเย็นชา ตราประทับสีดำในมือทะยานขึ้นกลางอากาศทันที ขณะเดียวกันเขาก็เอ่ยเสียงแผ่วว่า
“สะกด!”
วินาทีถัดมา
ผีดุร้ายที่ปกคลุมฟ้าดินราวกับเผชิญพลังลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัว ต่างพากันกระเด็นถอยหลัง เปิดพื้นที่ว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว
ฉินอวิ้นยื่นมือขวาคว้าไปในอากาศ
ลู่ชิงโจวกับเจียงหยวนรู้สึกเพียงฟ้าดินหมุนคว้าง ก่อนจะมาปรากฏตัวข้างกายฉินอวิ้นในพริบตา
“ออกจากภาพมายาของเขาก่อน!”
ฉินอวิ้นตวาด
ทุกคนพากันเหินออกไปนอกประตูผี
ทว่า
ไม่ว่าพวกเขาจะเร็วเพียงใด ก็ยังวนเวียนอยู่กับที่ ไม่ได้เคลื่อนไปแม้แต่น้อย
“ความสามารถด้านภาพมายาช่างแข็งแกร่งนัก...”
ฉินอวิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะขยับจิตใจ
ตราประทับสีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง พร้อมแผ่แสงเรืองรองจาง ๆ
“ทำลาย!”
ชั่วพริบตา
ตราประทับสีดำลอยไปข้างหน้า
เสียงแตกร้าวประหลาดดังขึ้น ภาพรอบด้านแตกสลายราวกับกระจก
ฉินอวิ้นกับพวกไม่ลังเล รีบเหินตามตราประทับสีดำไปอย่างรวดเร็ว
คราวนี้พวกเขาไม่ได้วนเวียนอยู่กับที่อีก แต่กำลังฉีกกระชากภาพมายาออกจริง ๆ
“ยมโลกใช่ที่ที่พวกแกอยากมาก็มา อยากไปก็ไปหรือ?”
จางชิงเต้ามองลงมายังกลุ่มคนที่กำลังหลบหนี ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ราวกับเป็นเจ้าแห่งนรกผู้กำหนดความเป็นความตาย!
ผีดุร้ายนับไม่ถ้วนที่อยู่เบื้องล่างระเบิดออก กลายเป็นสายโลหิตดำเน่าเหม็น
ภายใต้การชักนำของจางชิงเต้า โลหิตดำหลอมรวมกันอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็กลายเป็นฝ่ามือยักษ์มหึมา!