“เป็นไปได้ยังไง?!”
ยามนี้ เจียงหรานมองมือทั้งสองของตนด้วยสีหน้าหวาดผวา แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
คนอื่น ๆ ก็มีอาการไม่ต่างกัน ต่างหวาดกลัวจนร่างกายสั่นระริก
ทันทีที่ความมืดเข้าปกคลุม
พลังลี้ลับในร่างของพวกเขากลับสลายไปอย่างรวดเร็ว จนเหลือเพียงระดับคนภูตวิญญาณหนึ่งอักขระเท่านั้น
พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่คนภูตวิญญาณสี่อักขระ แต่ตอนนี้พลังที่เหลืออยู่กลับไม่ถึงหนึ่งในพันด้วยซ้ำ...
นี่เองคือสาเหตุที่เมื่อครู่พวกเขาร่วงลงมา เพราะเมื่อไร้พลังระดับสี่อักขระ แม้แต่บินก็ยังทำไม่ได้
“ฝีมือแกหรือ?!”
ไม่นาน ทุกคนก็หันขวับไปมองไป๋เยวียนพร้อมกัน
“โง่หรือไง เมื่อกี้ฉันก็ตกลงมาเหมือนกัน”
ไป๋เยวียนเหลือบมองทุกคน ในใจเองก็เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ในตอนนี้
เงาผีสองตนบนร่างเขาพร่าเลือนลง ขณะเดียวกันกลิ่นอายก็ลดเหลือเพียงระดับหนึ่งอักขระในพริบตา...
เห็นได้ชัดว่าแม้แต่เขาซึ่งควบคุมพลังผีดุร้ายได้ ก็ยังตกจากระดับสี่อักขระลงมาเหลือหนึ่งอักขระ...
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?!”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วแน่น ความไม่สบายใจผุดขึ้นในใจ
ตอนนี้เขาปลดปล่อยวิชาผีอย่างแรกของผีหยินกับผีเงาได้เท่านั้น พลังจึงร่วงลงสู่จุดต่ำสุดทันที...
ความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป!
“ไม่ใช่แค่ฉัน คนอื่น ๆ ก็โดนกันหมด...”
ไป๋เยวียนมีสีหน้าเคร่งขรึม กวาดตามองรอบด้าน พลางครุ่นคิด