“ดูท่าบ้านพวกแกจะถูกขโมยของเสียแล้ว...”
จางชิงเต้าหัวเราะเบา ๆ สีหน้าราวกับกำลังสะใจที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน
เขาไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์เช่นนี้เลย
เพราะคนลงมือคือไป๋เยวียน...
เช่นเดียวกับที่ไป๋เยวียนมั่นใจว่าเขาจะไม่พ่ายแพ้ เขาเองก็เชื่อว่าไป๋เยวียนจะทำลายฐานบัญชาการของขุมอำนาจต่าง ๆ ได้ในเวลาอันสั้นที่สุด...
ทุกคนมองจางชิงเต้าที่อยู่ไกลออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ความสิ้นหวังในใจยิ่งทวีขึ้น
ขุมอำนาจของพวกเขาถูกทำลายไปทีละแห่ง หากยังฝืนยื้อกันต่อไป ตัวพวกเขาเองก็คงทยอยตายตามกันไป...
ผีดุร้ายรอบด้านน่าสะพรึงกลัวเกินไป ราวกับไม่มีวันหมดสิ้น ในหมู่พวกมันมีผีดุร้ายระดับสี่อักขระและห้าอักขระอยู่ไม่น้อย ที่น่ากลัวที่สุดคือพวกมันฟื้นคืนชีพได้ไม่รู้จบ...
พวกเขารู้ดีว่าจางชิงเต้าต้องใช้พลังลี้ลับเพื่อคงสภาพทุกอย่างนี้ไว้
ตามแผนเดิม พวกเขาตั้งใจจะอาศัยความได้เปรียบด้านจำนวน บั่นทอนพลังของจางชิงเต้าจนหมด ขอเพียงอีกฝ่ายไม่มีพลังลี้ลับ ต่อให้เป็นผู้มีหกคำสาปก็มีแต่ต้องตายเท่านั้น
แต่น่าเสียดาย ความเป็นจริงมักสวนทางกับสิ่งที่พวกเขาคิด
ตอนนี้จางชิงเต้ายังดูรับมือได้อย่างสบาย ๆ แต่พวกเขากลับสูญเสียผู้อาวุโสตระกูลไปถึงสิบคนแล้ว!
ทั้งหมดล้วนเป็นคนภูตวิญญาณห้าอักขระ จัดเป็นยอดฝีมือของขุมอำนาจใดก็ตาม แต่กลับตายง่ายดายถึงเพียงนี้...
ในเวลานี้
เหล่าคนภูตวิญญาณหมดสิ้นเจตจำนงต่อสู้ พากันมองไปยังผู้พิทักษ์ทั้งห้าด้านหลัง
ผู้พิทักษ์ยังไม่ได้ลงสนามรบ พวกเขายังคงทุ่มกำลังทั้งหมดควบคุมระฆังดำระดับหกคำสาป เพื่อกดพลังลี้ลับของจางชิงเต้า...