“คุณไม่ได้อยู่ฝ่ายข้อมูลหรือไง? เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้อีกเหรอ?!”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขานึกว่าอีกฝ่ายรู้อยู่แล้ว ถึงได้จงใจปล่อยปละละเลยเช่นนี้
“พี่ไป๋ ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ...”
แววตาของเหอกวงเลี่ยงฉายความน้อยใจขึ้นมาบ้าง เขากล่าวว่า
“ข้อมูลของคุณกับพี่หานเป็นความลับสูงสุดของกรมลี้ลับ ผมไม่มีสิทธิ์ตรวจสอบเลยครับ...”
ก่อนหน้านี้เขาเคยตรวจสอบความสัมพันธ์ของพ่อแม่โจวหานมาแล้ว แต่ข้อมูลของนักศึกษาในสถาบันลี้ลับต้าเซี่ยล้วนเป็นความลับ เขาจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเกี่ยวข้องกับโจวหาน คิดว่าเป็นเพียงญาติของนักศึกษาทั่วไปคนหนึ่ง...
แม้เขาจะไม่อยากมีเรื่องกับคนพวกนี้อยู่แล้ว แต่เมื่อคิดว่าทั้งสองฝ่ายไม่มีเรื่องบาดหมางกัน เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
ตอนนี้เหอกวงเลี่ยงเหลือบมองหญิงข้างกาย ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า
“มาขอโทษเดี๋ยวนี้”
แม้หญิงคนนั้นจะปากคอเราะร้าย แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ เวลานี้เธอมองสถานการณ์ออกแล้ว
ตอนแรกเธอคิดว่ามีแค่นักศึกษาสองคน ไม่นึกเลยว่าจะไปหาเรื่องบุคคลสำคัญเข้าให้...
“ขะ...”
เธอก้มหน้า สูดลมหายใจปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนฝืนเอ่ยว่า
“พี่โจว พี่สาวโจว ขอโทษค่ะ...”
พ่อแม่ของโจวหานชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร
จนกระทั่งหญิงคนนั้นกล่าวขอโทษซ้ำอีกครั้ง พวกเขาก็ไม่ได้หาเรื่องอีก เพียงพยักหน้ารับ ถือว่ายอมรับคำขอโทษแล้ว
ตอนนี้เมื่อเห็นว่าพ่อแม่โจวหานไม่เอาความ เหอกวงเลี่ยงก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนเอ่ยว่า
“พี่ไป๋ พรุ่งนี้พวกเราจะย้ายออกแล้ว ช่วงนี้สร้างความลำบากให้พวกคุณมากเลยครับ...”