“ยังไม่มาอีกหรือ?”
แม้ไป๋เยวียนจะกำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ แต่สายตากลับเหลือบมองออกไปนอกโรงยิมเป็นระยะ
เห็นได้ชัดว่าใจของเขาจดจ่ออยู่กับด้านนอก...
บัดนี้ท้องฟ้ายังคงสว่างไสว มองไม่เห็นวี่แววว่าค่ำคืนลี้ลับจะมาเยือนเลยแม้แต่น้อย...
“หรือว่าถูกหลอกเข้าแล้ว?”
เขาพึมพำในใจ
“ไอ้หนุ่ม จะรีบร้อนไปทำไม...”
ขณะนั้นหน้ากากผีในร่างของเขาพลันรู้ตัวว่าถูกสงสัย จึงรีบกล่าวว่า
“ตามที่ฉันคาดการณ์ไว้ มีโอกาสสูงว่าจะเป็นวันนี้...”
“จริงหรือ?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายประกายยินดี
หวางชิงกับอีกสองคนเองก็ตื่นเต้นไม่น้อย พวกเขาเฝ้ารอค่ำคืนลี้ลับอย่างใจจดใจจ่อ
อย่างไรเสีย พวกเขาก็ลงทุนลงแรงไปไม่น้อย...
“พี่หวาง วันนี้ค่ำคืนลี้ลับน่าจะมาแล้ว ต้องตรวจสอบกับดักอีกสักรอบไหม?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว เอ่ยถาม
“พี่ใหญ่ ช่วงนี้พวกเราตรวจไปเจ็ดแปดรอบแล้ว...”
หวางชิงเบ้ปากกล่าวว่า
“ของนี่ไม่ใช่เทคโนโลยีล้ำสมัยอะไรสักหน่อย แค่เอาอุปกรณ์ภูตผีมาประกอบใช้กัน ไม่น่ามีอะไรผิดพลาดหรอก”
“อีกอย่าง ต่อให้เกิดปัญหาขึ้นจริง พวกเราก็ยังแก้ไขได้ทัน”
“ฉันก็แค่เป็นห่วงนี่นา...”
ไป๋เยวียนยิ้มเจื่อน ๆ พลางกล่าวว่า
“วางกับดักนี่ใช้คริสตัลผีของพวกเราไปตั้งแสนกว่าเม็ดเชียวนะ ถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมา...”
“อย่ามัวแต่กระวนกระวายทั้งวันเลยน่า...”
หวางชิงเบ้ปาก ยิ้มพลางกล่าวว่า
“เมื่อก่อนเวลาออกจากบ้าน นายเป็นต้องกังวลทุกวันว่าปิดเตาแก๊สหรือยังหรือไง?”