“แล้วตอนนี้จะทำอย่างไร?!”
ลู่ฉือมีสีหน้าไม่ยินยอม เอ่ยว่า
“ถ้าไอ้เดรัจฉานน้อยนั่นไม่ตาย ต่อไปย่อมกลายเป็นจางชิงเต้าอีกคนหนึ่ง มิหนำซ้ำอาจแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม!”
เหตุที่เขามีจิตสังหารต่อไป๋เยวียนรุนแรงถึงเพียงนี้ นอกจากความแค้นในใจแล้ว ยังเป็นเพราะหวาดกลัวพรสวรรค์อันน่าตื่นตะลึงของอีกฝ่ายด้วย...
ตอนนี้ดูท่าไป๋เยวียนคงเข้าสู่ขั้นห้าอักขระได้อย่างแน่นอนแล้ว ในอนาคตยังมีหวังทะลวงไปถึงขั้นหกอักขระอีก...
อัจฉริยะชั้นยอดเช่นนี้ ย่อมทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง...
“ไม่มีทางแล้ว...”
ชายชราชุดดำกลับมาสงบนิ่งดังเดิม ก่อนส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า
“ตอนนี้มีผู้แข็งแกร่งจากแคว้นต้าเฉียนคอยคุ้มครองเขา พวกเราไม่มีโอกาสแล้ว...”
“อีกอย่าง หากไปล่วงเกินคนผู้นั้นเข้า แล้วอีกฝ่ายรู้ว่าเป็นพวกเราที่ลงมือ สหพันธ์ระเบียบใหม่ของเราทั้งหมดคงถึงคราวสิ้นสูญ...”
“...”
ลู่ฉือนิ่งเงียบไปในทันที
แม้จะไม่เต็มใจยอมรับ แต่เรื่องนี้ก็เป็นความจริง
เพียงผู้แข็งแกร่งขั้นหกอักขระคนเดียวก็เพียงพอจะทำลายสหพันธ์ระเบียบใหม่ของพวกเขาได้ทั้งกลุ่ม...
ลู่ฉือพึมพำกับตัวเองว่า
“ได้แต่ปล่อยให้เขาเติบโตต่อไปหรือ?”
ตอนนี้ความหวาดระแวงที่เขามีต่อไป๋เยวียน ถึงกับมากกว่าที่มีต่อจางชิงเต้าเสียอีก...
“รอให้การแข่งขันแลกเปลี่ยนจบลงก่อนค่อยว่ากัน...”
ชายชราชุดดำส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ผู้แข็งแกร่งจากแคว้นต้าเฉียนคนนั้นคงคุ้มครองเด็กนั่นเพราะเขาเป็นผู้เข้าแข่งขัน ขอเพียงรอให้การแข่งขันแลกเปลี่ยนจบลง ต่อไปก็ยังมีโอกาสอีกมาก”