จางชิงเต้าเห็นทั้งสามมีสีหน้ากระอักกระอ่วน จึงยิ้มพลางกล่าวว่า
“พวกนายแม้ไม่มีความดีความชอบ แต่ก็ไม่ได้ต้องตรากตรำทำงาน...”
“...”
สีหน้าของทั้งสามชะงักงันอีกครั้ง
คำว่า ‘แต่’ ของท่านนี่ ไม่ได้หักมุมอะไรเลย แล้วจะพูดทำไมกัน...
จางชิงเต้ายิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า
“เอาละ พวกเจ้าคนละหนึ่งล้านคริสตัลผี ถือเสียว่าเป็นการสนับสนุนพิเศษจากหัวหน้ากรมอย่างฉัน เพื่อบ่มเพาะอัจฉริยะของแคว้น”
ตอนนี้ในประเทศต้าเซี่ย นอกจากไป๋เยวียนแล้ว คนรุ่นใหม่แทบไม่มีใครโดดเด่นอีกเลย...
แต่ที่จริงหานอวี่กับคนอื่น ๆ ก็ไม่เลว เพียงแต่เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางลี้ลับได้ไม่นาน อีกทั้งแต่ก่อนก็ไม่มีทรัพยากรมากพอให้ฝึกฝน ย่อมเทียบกับคนภูตวิญญาณจากขุมอำนาจเหนือสามัญและมหาอำนาจลี้ลับไม่ได้
ทว่าเมื่อมีทรัพยากรแล้ว ความก้าวหน้าของทั้งสามก็ไม่น่าจะช้าเกินไป...
“ขอบคุณขอรับ อาจารย์!”
หานอวี่กับคนอื่น ๆ พลันมีสีหน้าตื่นเต้น รีบเอ่ยขึ้น
นี่คือคริสตัลผีถึงหนึ่งล้านก้อน ด้วยพลังในตอนนี้ หากอยากได้มากขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องทำภารกิจลี้ลับอยู่ปีครึ่ง แถมระหว่างทางยังต้องเผชิญความเสี่ยงสารพัด
ทั้งสามเก็บทรัพยากรลี้ลับไว้อย่างดี บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ยากจะปิดบัง
แม้ตอนนี้จะยังใช้ไม่ได้ แต่ภายหน้าก็ต้องได้ใช้แน่...
จางชิงเต้ายิ้มแล้วกล่าวว่า
“เอาละ คริสตัลผีที่เหลือฉันจะเอาไปเอง”
พวกไป๋เยวียนได้รับคริสตัลผีไปเกือบยี่สิบล้านก้อน ส่วนจางชิงเต้าคนเดียวก็ได้ไปจำนวนเท่านั้น ด้วยพรสวรรค์ของเขา คงยกระดับพลังได้อีกเล็กน้อย...