และในชั่วขณะที่สบตากันนั้น หัวใจของไป๋เยวียนก็พลันรู้สึกถึงวิกฤตแห่งความตาย!
ผีตนนี้ ดุร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย!
“อย่างที่คิดไว้จริง ๆ…”
ใจของไป๋เยวียนสะท้าน เขามองไปที่หน้าอกของตน
แท้จริงแล้ว ตอนแรกเขาไม่ได้มองออกว่าอีกฝ่ายเป็นผี แต่เมื่อรถแท็กซี่เข้ามาใกล้ หน้าอกของเขาก็พลันรู้สึกอุ่นขึ้นมา ซึ่งทำให้เขาเกิดความระแวดระวัง
“นึกไม่ถึงว่าแกจะมีประโยชน์อยู่บ้าง…”
ถึงแม้หน้ากากผีจะไม่ช่วยสู้ แต่อย่างน้อยมันก็เตือนภัยได้!
“น้องชาย จริง ๆ แล้วบางทีพวกเรานั่งรถร่วมกัน ก็ไม่ใช่เพื่อเงินหรอกนะ”
ขณะนั้น คนขับก็อธิบายอีกครั้ง:
“หลัก ๆ ก็คือคิดให้ผู้โดยสารสะดวกขึ้นน่ะ…”
สีหน้าของไป๋เยวียนสงบนิ่ง เขากล่าว:
“ฟังคำเตือนของพี่สักข้อเถอะ ช่วงนี้ไม่ค่อยสงบ กลางคืนรับผู้โดยสารต้องระวัง”
“ทำไมล่ะ?”
ได้ยินดังนั้น ใจของคนขับก็สะท้าน เขารีบถาม
“เพราะว่า บางครั้ง ท่านก็ไม่รู้ว่าที่ท่านรับมานั้นใช่คนหรือไม่…” ไป๋เยวียนกล่าวด้วยแววตาที่มีความหมายลึกซึ้ง
“จริงด้วย”
คนขับพยักหน้า พลางมองไป๋เยวียนผ่านกระจกมองหลังเป็นครั้งคราว
“?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าใจ เขากล่าว:
“ที่ฉันพูดน่ะ ไม่ใช่ตัวฉัน…”
“เข้าใจ เข้าใจ”
คนขับแท็กซี่ยิ้มแห้ง ๆ ทำท่าเหมือนว่าคุณไม่ต้องอธิบายอะไร
“…”
ไป๋เยวียนส่ายหัว ไม่ได้อธิบายอะไร จ่ายค่าโดยสารแล้วก็จากไป
“โชคดีที่ผีตนนั้นไม่ได้บังคับขึ้นรถ…”
ไป๋เยวียนกลับถึงบ้าน ใจก็อดไม่ได้ที่จะโล่งอก
หญิงไร้หน้านั่นเริ่มออกมาเดินเตร่บนถนนแล้ว ระดับอันตรายนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผีอ่อนหัดในวันนั้นจะเทียบได้เลย
อีกทั้งเขาไม่ได้พกเลือดสุนัขดำมาด้วย หากอีกฝ่ายขึ้นรถมาจริง ๆ เขาก็คงได้แต่เผ่นหนีไปก่อน…