ในเวลาเดียวกัน
ไป๋เยวียนมาถึงบริเวณใกล้สำนักไป๋เฉินซานแล้ว
“พี่ผี ช่วยดูการกระจายตัวของพวกยอดฝีมือข้างในหน่อย…”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก แววสังหารในดวงตาพลุ่งขึ้นอีกครั้ง
คืนนี้ เขาสังหารจนคลุ้มคลั่งไปแล้ว…
พลังของหน้ากากผีแผ่กระจายออกไป ไม่นานก็ระบุตำแหน่งของคนจากสำนักไป๋เฉินซานให้ไป๋เยวียนได้
“หืม? ถึงกับแยกกันเฝ้าหรือ แถมยังไม่ได้เปิดค่ายกลลี้ลับด้วย”
ไป๋เยวียนลูบคาง พึมพำกับตัวเองว่า
“หรือว่าไม่ได้รับข่าว?”
เขาเพิ่งกวาดล้างขุมกำลังระดับสูงสุดไปสองแห่ง ตามหลักแล้ว ต่อให้ข่าวของสำนักไป๋เฉินซานล่าช้าเพียงใด ก็คงไม่ถึงกับเป็นเช่นนี้กระมัง…
“ไม่รู้จริง ๆ หรือจงใจล่อฉัน?”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจทันที
“ช่างเถอะ เอาทรัพยากรมาก่อนค่อยว่ากัน!”
เป้าหมายแรกของเขาในคืนนี้คือชิงทรัพยากรลี้ลับ ส่วนการฆ่าคนเป็นเรื่องรอง…
วินาทีถัดมา
เบื้องหน้าของไป๋เยวียนปรากฏทางเดินเล็ก ๆ บนเขา เขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล
เพียงพริบตา
ไป๋เยวียนก็ลอบเข้าไปในสำนักไป๋เฉินซานอย่างไร้สุ้มเสียง มุ่งตรงไปยังบริเวณใกล้คลังเก็บของ
“ฉันได้กลิ่นคริสตัลผีแล้ว…”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความละโมบ
แม้จะมีค่ายกลขวางกั้น แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงทรัพยากรลี้ลับอันอุดมสมบูรณ์ภายในแล้ว
เขาเอ่ยถามว่า
“พี่ผี ทำลายค่ายกลนี้ได้ง่าย ๆ ไหม?”