“ถึงกับกลืนเปลวเพลิงผีได้เลยหรือ?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว ดวงตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
เปลวเพลิงผีใช้พลังลี้ลับเป็นเชื้อเพลิง ยิ่งเจ้าสาวผีขัดขืน เปลวเพลิงผีก็ยิ่งลุกโหมรุนแรง ดังนั้นจึงทำได้เพียงกลืนกินมันลงไปทั้งอย่างนั้น...
ยามนี้ แม้เจ้าสาวผียังคงยืนอยู่ ทว่าสภาพกลับดูสะบักสะบอมอย่างยิ่ง
ชุดแต่งงานของมันขาดวิ่น ร่องรอยจากเปลวเพลิงและสายฟ้าปกคลุมไปทั่ว
กลิ่นอายลี้ลับของมันก็อ่อนแรงลงจนถึงขีดสุด ไม่เหลือแรงกดดันอย่างตอนปรากฏตัวใหม่ ๆ อีกแล้ว...
เห็นได้ชัดว่า
หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือดกับผีร้องงิ้ว ซ้ำยังได้รับของขวัญจากไป๋เยวียน สภาพของมันก็ทรุดลงถึงขีดสุด...
ไป๋เยวียนกับพวกยังสังเกตเห็นว่าเกี้ยวเจ้าสาวสีเลือดข้างกายมันหายไปแล้ว
ที่เจ้านี่รอดมาได้ คงเป็นเพราะเกี้ยวเจ้าสาวรับความเสียหายไปไม่น้อย...
ตอนนี้เจ้าสาวผียืนอยู่กับที่เช่นนั้น
ทันทีที่เห็นไป๋เยวียนกับพวกปรากฏตัว มันก็เข้าใจได้ในพริบตา
ชั่วขณะนั้น
กลิ่นอายอาฆาตพยาบาทพวยพุ่งเข้ามา ทำให้ไป๋เยวียนกับพวกหนาวสะท้านถึงหัวใจ
พวกเขาทำให้ผีใหญ่ตนหนึ่งโกรธเข้าจริง ๆ แล้ว...
“แรงอาฆาตนี่ ดูท่ามันคงตามล่าพวกเราไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว...”
สีหน้าของไป๋เยวียนเปลี่ยนไป ในดวงตาฉายแววสังหาร
ต่อให้เขาอาศัยหน้ากากผีหลบหนี เจ้าสาวผีก็ต้องตามมาแน่...
แม้พวกเขาจะหนีกลับสำนักศึกษาแล้วให้จางชิงเต้าจัดการได้ แต่ของที่ได้จากผีดุร้ายตนนี้ก็จะไม่เหลือส่วนแบ่งให้พวกเขา...
“จัดการมัน!”
ไป๋เยวียนกับพวกสบตากัน ไม่มีใครถอยหนี แต่ละคนมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม