ไม่มีใครคาดคิด
ว่าคนภูตวิญญาณกับทหารหน่วยรบพิเศษจะถูกเด็กนักเรียนคนเดียวกันตีจนกระดูกหักในวันเดียวกัน...
ตอนนี้ไป๋เยวียนผู้เป็นต้นเหตุกลับไม่แยแสเลยสักนิด
เขานอนสบายอยู่ใต้ร่มไม้ ถึงขั้นกินไอติมด้วยซ้ำ ภาพมันคนละโลกกับคนอื่นๆ ที่กำลังเหงื่อตกอยู่กลางแดด...
หลังจากที่ลงมือไปเมื่อเร็วๆ นี้ ไป๋เยวียนก็พอเข้าใจพลังของตัวเองคร่าวๆ แล้ว
ดูเหมือนคนธรรมดาจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาจริงๆ...
“มิน่าล่ะวันนั้นผีฝีเท้าถึงร้องโหยหวนน่าสมเพชขนาดนั้น...”
ถ้าเป็นคนทั่วไป ต่อให้ใช้เลือดไก่ตัวผู้เป็นสื่อก็ยากที่จะทำให้ผีฝีเท้าบาดเจ็บสาหัสได้ นับประสาอะไรกับทุบตีจนตายคามือ
“กินยาแล้วก็โหดสัส...”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปากพลางเหลือบมองหน้าอกตัวเอง ใจจดใจจ่อกับยาที่ทำจากผีฝีเท้ามากขึ้นอีก...
“พี่ไป๋!”
ตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากไกลๆ
เห็นโจวหานวิ่งเหยาะๆ มา มือกุมอะไรบางอย่างด้วยท่าทีระมัดระวัง
“เสี่ยวหาน”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว รอยยิ้มผุดขึ้นทันที
“พี่ไป๋ คริสตัลผีของพี่”
โจวหานยื่นมือออกมา ในมือมีคริสตัลกลมเล็กใสบริสุทธิ์สองเม็ด
“นี่คือคริสตัลผีเม็ดละแสนเหรอ?”
ไป๋เยวียนรับมาอย่างทะนุถนอม ก็รู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกคล้ายผีดุร้ายได้ทันที
แต่ใบหน้าผีบนอกไม่มีความรู้สึกร้อนวูบ นั่นแสดงว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ผีดุร้ายอะไร
“ใช่แล้ว”
โจวหานพยักหน้า “ตามคำอธิบายของทางการ แค่กินลงไปก็เพิ่มแรงวิญญาณในร่างกายได้”
“ได้ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”
“หา?”
โจวหานชะงัก จากนั้นสีหน้าก็ดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
นั่นมันที่กินของรึไง?
“พี่ จริงๆ นะ เราทำเหมือนดูถูกคริสตัลผีไปหน่อย...”
“...”
ไป๋เยวียนนิ่งเงียบ อธิบายว่า “บางเรื่องฉันไม่อยากให้เธอเห็นน่ะ”
พูดจบเขาก็หันหลังตรงไปห้องน้ำทันที
“เรื่องแบบนี้ ก็คงไม่อยากให้คนอื่นเห็นจริงๆ แหละ...”
โจวหานพึมพำ
หรือว่าคนเก่งๆ มักจะมีรสนิยมวิปริตที่ไม่มีใครรู้บ้าง?
ไป๋เยวียนไม่สนใจความคิดของโจวหาน รีบร้อนมาที่ห้องน้ำ