ในขณะนั้น
ศิษย์ทั้งเก้าจากวังเทียนหลิงและภูเขาศักดิ์สิทธิ์ต่างก้าวออกมา แววสังหารในดวงตาไม่คิดปิดบังอีกต่อไป!
ตั้งแต่วินาทีที่ไป๋เยวียนยั่วยุอาจารย์ของพวกเขา ทุกคนก็เกิดจิตสังหารขึ้นในใจแล้ว และตอนนี้ก็นับเป็นโอกาสอันยอดเยี่ยม!
“ฮิ ๆ ๆ...”
มนุษย์ผีทั้ง 25 ตนที่มีใบหน้าพิกลปล่อยเสียงหัวเราะชวนขนลุก ก่อนเดินตามคนทั้งเก้าไปยังมิติชั่วคราวเบื้องหน้า!
เมื่อเห็นขบวนกำลังเช่นนี้ ทุกคนต่างคิดในใจว่า เกรงว่าจะไม่มีผู้ระดับสี่อักขระคนใดรอดชีวิตได้...
“อย่าว่าแต่จะชนะเลย แค่ต้านการโจมตีระลอกแรกได้ก็นับว่าชนะแล้ว...”
“เจ้าเด็กนั่นฝีมือไม่เลว แต่ดูเหมือนสมองจะไม่ค่อยดี...”
“คนภูตวิญญาณที่มาจากที่เล็ก ๆ พอไร้คู่ต่อสู้ทั่วประเทศต้าเซี่ย ก็เลยคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานไปทั้งใต้หล้ากระมัง ไม่ดูเสียบ้างว่าตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้แบบไหน...”
เหล่าศิษย์ใต้สังกัดผู้แข็งแกร่งจากแต่ละฝ่ายต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด ทว่าล้วนส่งเสียงผ่านการถ่ายทอดเสียง
ถึงอย่างไรไป๋เยวียนจะยั่วโมโหได้ง่าย แต่จางชิงเต้าเป็นผู้บรรลุขั้นหกอักขระของจริง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีแคว้นต้าเฉียนคอยหนุนหลัง พวกคนภูตวิญญาณขั้นสี่อักขระขั้นห้าอักขระกลุ่มนี้ย่อมไม่กล้าไปหาเรื่อง...
ชั่วขณะหนึ่ง แม้สีหน้าของทุกคนจะแตกต่างกันไปและพูดคุยกันไม่หยุด แต่หอปราบผีกลับเงียบสนิท...
และในตอนนั้นเอง
จางชิงเต้ากล่าวเสียงเรียบว่า
“ดูเหมือนทุกท่านจะไม่ค่อยมั่นใจในตัวศิษย์ของฉันสินะ?”