“ไม่ก็ฉันเป็นทายาทของขุมอำนาจชั้นยอดสักแห่ง... หรือไม่ก็เป็นเพราะเรื่องของเหล่าจาง...”
ไป๋เยวียนตัดสินใจได้ในใจทันที
ไม่ว่าจะเป็นข้อไหน ก็ไม่ได้ส่งผลเสียต่อเขา
ในตอนนั้นเอง
ไป๋เยวียนขยับสีหน้า สายตาหันไปทางอีกด้านหนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า
“หมายเลขเก้า?”
หมายเลขเก้าซึ่งยืนอยู่เมื่อครู่ ใบหน้าซีดเผือดลง ลมหายใจแห่งชีวิตในร่างกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
พลังลี้ลับของมันใกล้จะหมดลงแล้ว ย่อมไม่อาจรักษาชีวิตเอาไว้ได้อีก...
เพียงชั่วพริบตา
หมายเลขเก้าก็ล้มตึงลงกับพื้น ลมหายใจแห่งชีวิตดับสิ้น กลายเป็นศพอย่างสมบูรณ์...
“แค่นี้ก็หมดแล้วหรือ?”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า แววตาฉายรอยเสียดายอยู่บ้าง
ตอนนี้เขาไม่มีบอดี้การ์ดขั้นห้าอักขระแล้ว จะวางอำนาจไปทั่วเหมือนเดิมไม่ได้อีก...
นอกจากนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
ถึงอย่างไรประธานสภาจ้าวโลกาก็ทำชั่วมานับไม่ถ้วน อีกทั้งสภาจ้าวโลกายังพยายามเอาชีวิตเขาหลายครั้ง ตายไปก็ตายไปเถอะ...
“แค่นี้ก็หมดแล้วหรือ?”
ยามนี้อวี๋เฟิงอ้าปากค้าง แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เขาไม่เคยเห็นคนภูตวิญญาณขั้นห้าอักขระที่มีพลังชีวิตเปราะบางถึงเพียงนี้มาก่อน...
“เป็นแค่หุ่นเชิดหรือ?”
หญิงชรามองอย่างเฉียบคม เพียงแวบเดียวก็รู้ความจริง
ในเวลานี้ เธอไร้ความรู้สึกใด ๆ ในใจแล้ว
เมื่อคำนึงถึงความสัมพันธ์ระหว่างอีกฝ่ายกับเจ้าครองแคว้นต้าเฉียน การมีหุ่นเชิดขั้นห้าอักขระเป็นบอดี้การ์ดก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที...
ส่วนไป๋เยวียนไม่ได้สนใจความคิดของอีกฝ่าย เขานั่งลงพลางคิดว่าจะขายโคมเลือดในมือออกไปอย่างไร...
ในตอนนั้นเอง
อวี๋เฟิงขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง ก่อนเอ่ยว่า
“พี่ไป๋ ยังขาดลูกน้องคอยติดตามอยู่ไหม?”
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดตรงขนาดนี้...
“อะไร? อยากมาอยู่กับฉันหรือ?”
เขาเลิกคิ้ว ยิ้มพลางถาม
“ได้ไหม?”