เจียงอันหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเย็นชา ก่อนเอ่ยว่า:
“คิดจริง ๆ หรือว่าสมาคมลี้ลับของฉันจัดการแกไม่ได้แล้ว!”
คริสตัลผีสองล้านก้อน มากพอให้พวกเขาเปิดค่ายกลลี้ลับสังหารศัตรูได้หนึ่งครั้งแล้ว!
แทนที่จะยกให้ฝ่ายตรงข้าม สู้ลองเปิดศึกอีกครั้งยังดีกว่า!
แต่ในตอนนั้นเอง
เสียงชราภาพเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นในห้วงความคิดของเขา:
“ชดใช้คริสตัลผีให้เขาแปดแสนก้อน...”
พอได้ยินเช่นนั้น
เจียงอันชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เกือบจะเอ่ยอะไรออกมาตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อนึกถึงเจ้าของเสียงนี้ เขาก็ทำได้เพียงเงียบไว้
เวลานี้เขาเหลือบมองจางชิงเต้า ก่อนเอ่ยว่า:
“สมาคมลี้ลับชดใช้ให้ได้ แต่มีเพียงคริสตัลผีแปดแสนก้อนเท่านั้น!”
“อืม...”
จางชิงเต้าขยับสีหน้าเล็กน้อย แล้วจึงยิ้มบาง ๆ เอ่ยว่า:
“แปดแสนก็พอถูไถได้...”
เขาไม่ได้คิดจะบีบคั้นอีกฝ่ายต่อ เพียงตอบตกลงไปตรง ๆ
เขาไม่อยากให้สมาคมลี้ลับเปิดค่ายกลอะไรนั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่ในสายตาเขา ทรัพยากรของสมาคมลี้ลับย่อมต้องตกเป็นของกรมลี้ลับอยู่แล้ว หากเอาไปผลาญกับค่ายกลอะไรนั่น ก็เท่ากับจางชิงเต้าขาดทุน!
หากคนของสมาคมลี้ลับรู้ความคิดนี้เข้า คงกระอักเลือดออกมาทันที...
ในตอนนั้นเอง
สีหน้าของจางชิงเต้าขยับเล็กน้อย ผีดุร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนรอบด้านพลันสลายไป ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน