พอคำพูดนี้หลุดออกมา
จางชิงเต้าก็ชะงัก สีหน้าแข็งค้างไปทันที ถึงกับมึนงงจนสมองขาวโพลน
บอกให้แกผูกมิตรกับอีกฝ่าย ไม่ได้บอกให้ไร้ยางอายขนาดนี้สักหน่อย...
หวางโม่เองก็มองอย่างอึ้งงัน จนไม่รู้จะรับมืออย่างไร...
เขาใช้ชีวิตมานานขนาดนี้ แต่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลย...
ไป๋เยวียนกลับไม่สนใจท่าทีแปลก ๆ ของอีกฝ่าย แล้วยังคงพูดต่อว่า
“ถ้าท่านไม่รังเกียจ...”
“พอ ๆ...”
หวางโม่กุมขมับ รีบขัดจังหวะอีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า
“อยากได้ของขวัญพบหน้าสินะ...”
เขาแทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย สะบัดมือหยิบกำไลสีดำออกมา แล้วพูดว่า
“เอาไป”
เห็นดังนั้น ไป๋เยวียนก็ยินดีขึ้นมาทันที รีบเก็บกำไลเอาไว้
เขาไม่คิดเลยว่าแค่พูดไปสองสามคำ อีกฝ่ายจะยอมควักของให้จริง ๆ...
แม้ไม่มีเวลาตรวจดูอย่างละเอียด แต่เพียงสัมผัสจากกำไล เขาก็พอจะตัดสินได้ว่านี่คืออุปกรณ์ลี้ลับระดับสามอักขระชั้นยอด อย่างน้อยก็มีมูลค่าถึงคริสตัลผี 5,000 ชิ้น!
สมกับเป็นบุคคลระดับตัวใหญ่จริง ๆ...
ตอนนี้พอเห็นอีกฝ่ายไม่พูดอะไรต่อ หวางโม่ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ ก่อนเอ่ยว่า
“เหล่าจาง นักเรียนของนายเก่งจริง ๆ!”
เขาไม่เคยเห็นใครที่เพิ่งเจอกันก็เสนอตัวจะเลี้ยงดูอีกฝ่ายไปจนแก่...
“หึ ๆ...”
จางชิงเต้าหัวเราะแห้ง ๆ ในใจเองก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง
ขณะนั้นเอง หลังเก็บกำไลเรียบร้อยแล้ว แววตาของไป๋เยวียนก็กลับมาจริงจังอีกครั้ง เขามองหวางโม่ที่อยู่เบื้องหน้า แล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า
“อาหวาง ผมยังอยาก...”
เขาคิดว่าตัวเองจับเคล็ดลับการทำให้อีกฝ่ายควักของให้ได้แล้ว จึงอยากลองอีกสักครั้ง...