หานอวี่ราวกับไม่รู้สึกถึงสายตาของหานเกาหยางที่จับจ้องมาจากด้านหลัง เธอจากสมาคมลี้ลับไปอย่างสงบนิ่ง
ทว่ามือของเธอกลับกำบัตรใบหนึ่งไว้แน่น
มันคือบัตรประจำตัวผู้อำนวยการโรงพยาบาลจากโรงพยาบาลผี...
หานอวี่ไม่เคยบอกไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ ถึงประโยชน์ของบัตรใบนี้
แต่สำหรับเธอแล้ว มันมีประโยชน์อย่างยิ่ง ถึงขั้นอาจช่วยชีวิตเธอได้...
แม้หานเกาหยางจะคอยดูแลเธอมาโดยตลอด ดูคล้ายเป็นผู้อาวุโสใจดีคนหนึ่งจริง ๆ แต่เมื่อพลังของหานอวี่เพิ่มขึ้น ในใจเธอกลับมีความไม่สบายใจบางอย่างอยู่เสมอ
นี่เป็นสัญชาตญาณจากก้นบึ้งของหัวใจ!
หลังจากเธอทะลวงขึ้นสู่ขั้นสามอักขระ สัญชาตญาณนี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
แม้ไม่มีหลักฐานใด ๆ แต่เธอก็เลือกเชื่อสัญชาตญาณ และระแวดระวังอยู่ตลอด
นี่เองคือเหตุผลที่เธอไม่อยากติดค้างสมาคมลี้ลับมากเกินไป และไม่เคยคิดแย่งชิงตำแหน่งประธานสมาคมเลย...
หากเงื่อนไขเอื้ออำนวย เธอถึงขั้นอยากตัดขาดจากสมาคมลี้ลับโดยสิ้นเชิง...
แต่น่าเสียดาย เธอถูกสมาคมลี้ลับเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ จะให้ตัดขาดความสัมพันธ์กันจริง ๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้
“หวังว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงความคิดไปเอง...”
หานอวี่ออกจากฐานที่มั่นของสมาคมลี้ลับ หันกลับไปมองตึกใหญ่แวบหนึ่ง ก่อนมุ่งตรงไปยังสนามบิน...
...
วันรุ่งขึ้น
สถาบันลี้ลับต้าเซี่ย
นักเรียนทั้ง 56 คนมารวมตัวกันบนลานรกร้างที่ปกคลุมด้วยวัชพืช ทุกคนมีสีหน้าสงบนิ่ง แต่ในดวงตากลับแฝงความตื่นเต้นเอาไว้