“พวก นายเคยได้ยินชื่อองค์กรลัทธินอกรีตนี่ไหม?”
ไป๋เยวียนพินิจบัตรในมือ แววตาฉายความสงสัยขึ้นมาบ้าง
“เห็นฉันเป็นสารพัดประโยชน์หรือไง?”
หน้ากากผีตอบว่า “อีกอย่าง นี่ก็เป็นองค์กรของมนุษย์อย่างพวกนาย ถามฉันไปทำไม?”
“เอ่อ... ก็จริง”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้และพึมพำว่า
“เดาว่าคงเป็นองค์กรลี้ลับอะไรสักอย่าง แต่ฉันไม่สนใจหรอก”
เขาลูบบัตรในมือ ก่อนเก็บมันไป ตั้งใจว่าค่อยหาโอกาสเอาไปขายทีหลัง อย่างไรเสียข้างในก็มีไอลี้ลับอยู่ นับเป็นอุปกรณ์ชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้เหมือนกัน
ไป๋เยวียนไม่ค่อยอยากเข้าร่วมขุมกำลังหรือองค์กรใด ๆ อยู่แล้ว
เว้นแต่อีกฝ่ายจะให้ผลประโยชน์มากพอจริง ๆ...
แม้ตอนนี้เขาจะเป็นคนของกรมลี้ลับ แต่ก็มีอิสระอย่างยิ่ง ไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ ทั้งยังถอนตัวได้ทุกเมื่อ นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการมาตลอด
แต่ไป๋เยวียนไม่รู้เลยว่า เมื่อวันหนึ่งได้เข้าไปอยู่ในสมาคมวิญญาณอำมหิตจริง ๆ เขาถึงจะรู้ว่าข้างในนั้นดีแค่ไหน...
องค์กรนักฆ่าระดับโลกแห่งนี้ไม่เพียงทำให้เขาได้รับทรัพยากรลี้ลับจำนวนมาก แต่ยังทำให้ทีมโรงพยาบาลค่อย ๆ โด่งดังไปทั่วโลกอีกด้วย...
“จัดการให้เรียบร้อย”
ตอนนี้ไป๋เยวียนเหลือบมองศพหลายร่างบนพื้น แล้วสั่งผีเงาที่อยู่ข้างกายทันที
ชั่วพริบตา
ผีเงานับไม่ถ้วนพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็แทะกินศพทั้งสี่จนหมดสิ้น...
อย่างไรเสีย ที่นี่ก็อยู่ใกล้สถานีรถไฟ หากมีคนเห็นศพสี่ร่างคงไม่ดีนัก...