“ผู้โดยสารที่เดินทางด้วยขบวนรถไฟหมายเลขเค 9527 โปรดไปยังประตูตรวจตั๋ว...”
ในตอนนั้นเอง
เสียงประกาศก็ดังขึ้นจากลำโพงด้านหน้า
ไป๋เยวียนได้ยินดังนั้นก็ลุกพรวดขึ้นทันที แล้วมุ่งตรงไปยังประตูตรวจตั๋ว
เมื่อเขาลุกขึ้น สายตาของผู้คนรอบข้างจำนวนไม่น้อยก็เคลื่อนตาม บ้างตกตะลึง บ้างอิจฉา และบางคนก็จ้องมองเขาด้วยความละโมบ
ไป๋เยวียนสัมผัสได้ว่ามีสายตาไม่น้อยแฝงเจตนาร้าย แต่เขากลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย แถมยังหยิบคริสตัลผีออกมากำใหญ่แล้วกลืนลงท้องไปตรง ๆ
ภาพนี้ทำให้ดวงตาของคนจำนวนไม่น้อยแดงก่ำขึ้นมา...
“นายตั้งใจทำแบบนี้หรือ?”
หน้ากากผีเอ่ยถามในเวลานี้
“เปล่าสักหน่อย ฉันแค่รีบเพิ่มพลังผีหยิน จะได้ทะลวงขั้นสี่อักขระให้เร็วขึ้น...”
ไป๋เยวียนยิ้มบาง ๆ พลางตอบในใจว่า
“แต่ถ้าคนอื่นทำอะไรหุนหันพลันแล่น ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนพวกเขาสักเล็กน้อยหรอก”
จากนั้นเขาก็หยิบคริสตัลผีออกมาอีกกำหนึ่ง
แถมยังจงใจกลืนลงท้องอย่างเชื่องช้า เพื่อให้คนอื่นมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ท่าทางนี้แทบจะเหมือนกำลังบอกคนอื่นว่า
มาปล้นฉันสิ เข้ามาปล้นเลย...
“...”
หน้ากากผีถึงกับนิ่งงันไป
นี่มันล่อให้คนมาติดกับแล้วอ้างว่าป้องกันตัวชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง...
แต่เขาก็พอเข้าใจนิสัยของไป๋เยวียนอยู่บ้าง พูดได้แค่ว่าทำเรื่องแบบนี้ก็สมเหตุสมผลกับเจ้าตัวดี...
ไม่นานนัก
ไป๋เยวียนก็ขึ้นรถไฟแล้ว แม้จะมีสายตาแปลก ๆ จากรอบข้างจับจ้องอยู่ไม่หยุด
แต่ทุกคนเพียงมองเขาอยู่ห่าง ๆ ไม่มีใครเข้ามาใกล้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่รู้ฝีมือของเขา หรือมีเรื่องอื่นให้กังวล