“ช่างเถอะ”
เจียงหรานส่ายหน้า ไม่คิดเพ้อฝันอีกต่อไป
เขาเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม ก่อนจะตัดฝ่ามือซ้ายของตัวเองขาดทันที
ชั่วพริบตา เลือดก็ทะลักราวกับสายน้ำ!
พลังลี้ลับในร่างของเขาไหลเวียน แม้จะฟื้นฟูบาดแผลนี้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ห้ามเลือดไว้ได้
“หวังว่าลูกค้าจะได้รับประสบการณ์ที่ดีนะครับ!”
ผีตัวตลกยิ้มบาง ๆ ยื่นมือรับฝ่ามือที่ขาดไป จากนั้นก็อ้าปากเคี้ยวอย่างเชื่องช้า
ภาพนี้ทำให้เจียงหรานเดือดดาล ขณะเดียวกันก็รู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง
หากพวกเขาไม่รีบฟื้นฟูพลัง เกรงว่าจะถูกผีดุร้ายตัวนี้กินทั้งเป็น...
ในเวลานี้ เจียงหรานสูดหายใจลึก ๆ แล้วได้รับสิทธิ์ขึ้นรถไฟเหาะ
คนที่อยู่ข้างหลังเขาก็ไม่ลังเล ต่างตัดฝ่ามือของตัวเองขาดเช่นกัน
พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น
หากไม่ร่วมเล่นตอนนี้ ต่อให้คนอื่นฟื้นฟูพลังได้แล้ว ก็ย่อมไม่คิดปกป้องเขาแน่
ในแดนลี้ลับ หากอยากมีชีวิตรอดก็ทำได้เพียงพึ่งตัวเอง...
เพียงพริบตา
คนทั้ง 18 คนจากสหพันธ์ระเบียบใหม่ก็จ่ายค่าตั๋วครบแล้ว
พวกเขาอาศัยพลังลี้ลับห้ามเลือด ไม่ปล่อยให้บาดแผลลุกลามไปมากกว่าเดิม
คราวนี้ถึงตาไป๋เยวียน
ทุกคนหันมามองเขา แววตาลึก ๆ ยังแฝงความสะใจอยู่เล็กน้อย
ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน เมื่ออยู่ที่นี่ก็ทำได้เพียงทำตามคำสั่งของผีดุร้าย...
เมื่อนึกว่าแม้แต่ไป๋เยวียนก็ต้องถูกกินฝ่ามือ อารมณ์ของพวกเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย...
แต่ทว่า
ไป๋เยวียนกลับยิ้มบาง ๆ ยืดอกเดินเข้ามาช้า ๆ ทุกท่วงท่าเต็มไปด้วยความมั่นใจ!