“แล้วเราจะเอายังไงกัน?!”
คนหนึ่งมองผีดุร้ายร่างผอมสูงตรงหน้า แววตาฉายความครุ่นคิด
ผู้ดูแลคนไข้ตรงหน้าอยู่ในระดับเทียมสามอักขระ แม้จะรับมือยากอยู่บ้าง แต่พวกเราร่วมมือกันหลายคนก็ยังจัดการมันได้ อย่างไรเสีย ในกลุ่มยังมีผู้แข็งแกร่งระดับสามอักขระอยู่ด้วย
แต่สิ่งที่พวกเขากังวลคือ หากฆ่าอีกฝ่าย จะส่งผลต่อการขึ้นไปชั้นบนหรือไม่...
ขณะที่ทุกคนกำลังลังเล
ผีดุร้ายร่างผอมสูงก็แผดเสียงคำราม ก่อนพุ่งเข้าโจมตีกลุ่มคนอย่างไม่คาดคิด
“เงียบ!”
ในจังหวะนั้นเอง
หญิงชราขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
เสียงของเธอคล้ายมีอำนาจประหลาดบางอย่าง ผีดุร้ายตัวนั้นกลับสงบลงจริง ๆ ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างว่าง่าย
“หืม?”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ดวงตาฉายแววตื่นตะลึง
ถึงกับควบคุมผีดุร้ายได้เชียวหรือ?!
หญิงชราไม่สนใจว่าคนอื่นคิดอย่างไร เธอเพียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันมองไป๋เยวียนแล้วถามว่า
“เจ้าหนู คิดเห็นอย่างไร?”
ในสายตาเธอ ไป๋เยวียนป่วยหนักไม่น้อย หากเป็นเวลาปกติ เธอไม่มีทางถามคนโรคจิตแน่ ไม่เช่นนั้นคงดูเหมือนเธอเองก็เสียสติไปด้วย...
แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในโรงพยาบาล ซึ่งนับเป็นถิ่นของอีกฝ่าย บางทีเขาอาจคิดหาวิธีอะไรออกก็ได้
“หา? ฉันหรือ?”
ไป๋เยวียนชี้ตัวเอง แววตาเผยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนตอบว่า