“ล้อกันระดับโลกเลยหรือไง?!”
ไป๋เยวียนสะดุ้ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ถึงกับเอ่ยออกมาว่า
“นี่มันเหตุการณ์ที่ปกคลุมไปทั่วโลกเลยนะ!”
“??”
ชั่วขณะนั้น
หวางชิงกับพวกพ้องหันมามองพร้อมกัน พูดเหลวไหลอะไรของเขาอยู่ตรงนี้?
“ไม่ต้องสนใจฉัน ฉันกำเริบอีกแล้ว...”
ไป๋เยวียนมองพวกเขา โบกมือแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“...”
หวางชิงกับอีกสองคนสบตากัน จากนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอีก...
เวลานี้
หน้ากากผีในร่างไป๋เยวียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
“ถึงจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่นี่คือเรื่องจริง เมื่อไปถึงระดับนั้น นายก็จะเข้าใจเอง...”
“...”
ไป๋เยวียนสูดหายใจลึก ยังคงรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง
ไม่ต้องพูดถึงระยะเวลาที่ยาวนาน เพียงขอบเขตอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่คลุมไปทั่วโลกก็เกินกว่าจะจินตนาการแล้ว...
เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนถามต่อว่า
“ผีดุร้ายที่ใช้วิชาผีนั่น อยู่ระดับไหน?”
หน้ากากผีครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้า ๆ ว่า
“สูงมาก สูงมาก...”
“สูงแค่ไหน?”
“สูงประมาณตึกเจ็ดสิบถึงแปดสิบชั้น...”
“...”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก เขาพูดว่า
“พี่ใหญ่ ตอนนี้เลิกอุบไว้ก่อนได้ไหม...”
“ยังไงตอนนี้นายก็สู้มันไม่ได้อยู่แล้ว จริง ๆ แล้วมันอยู่ระดับไหนก็ไม่ได้สำคัญนัก...”
“...”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย แต่ก็เห็นด้วยอยู่บ้าง
สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะสามอักขระหรือเก้าอักขระก็ดูจะไม่ต่างกันเลย...