“เจ้าหนู แค่นี้ก็ไม่น้อยแล้ว”
นักพรตเฒ่าเอ่ยขึ้นว่า
“อุปกรณ์สี่อักขระชิ้นหนึ่งก็แค่หมื่นคริสตัลผีต้น ๆ เอง ไม่ได้ให้พวกนายไปฆ่าผีห้าอักขระเสียหน่อย...”
“ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากคริสตัลผีแล้ว พวกนายยังจะได้รับแต้มลี้ลับเป็นรางวัลอีกจำนวนหนึ่ง!”
“แต้มลี้ลับ? เอาไว้ทำอะไร?”
“ใช้แลกของลี้ลับล้ำค่าได้”
“ไอ้นี่ก็หน่วยกิตสมัยก่อนไม่ใช่หรือ?”
“ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว”
นักพรตเฒ่าเอ่ยขึ้นว่า
“ไม่ว่าจะเป็นนักศึกษาของสำนักศึกษา หรือคนภูตวิญญาณในหมู่ชาวบ้าน ต่างก็ทำภารกิจลี้ลับเพื่อเพิ่มระดับพร้อมรับแต้มลี้ลับได้ อีกทั้งของลี้ลับที่แลกได้ก็เปลี่ยนแปลงไปมากด้วย”
“กรมลี้ลับของเราจะร่วมมือกับตระกูลหวาง จัดหาของลี้ลับระดับสูงจำนวนมากให้ ขอแค่ระดับทีมกับแต้มลี้ลับของพวกนายมากพอ ก็แลกของลี้ลับสี่อักขระ ห้าอักขระ หรือแม้แต่หกอักขระได้”
“อย่างนี้นี่เอง...”
ไป๋เยวียนลูบคาง
นั่นหมายความว่า ในระดับหนึ่งแล้ว แต้มลี้ลับมีค่ามากกว่าคริสตัลผีเสียอีก...
“ดูท่าพอจัดการความวุ่นวายภายในได้แล้ว ตาเหล่าจางก็เตรียมปฏิรูปภายในประเทศต้าเซี่ยอย่างจริงจังสินะ...”
เขาพึมพำในใจ
แต่นี่ก็เป็นเรื่องดี อย่างไรเสียประเทศต้าเซี่ยกำลังจะกลายเป็นมหาอำนาจลี้ลับ จะปล่อยให้วุ่นวายไร้ระเบียบเหมือนแต่ก่อนไม่ได้อีกแล้ว...
“เอาละ เรื่องอื่นก็ไม่มีอะไรแล้ว มีอะไรจะถามอีกไหม?”
“มี”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้วแล้วถามว่า
“อาจารย์ไปไหนหรือ? ด้วยฝีมือของเขา จัดการภารกิจลี้ลับต้องห้ามพวกนี้คงใช้เวลาแค่พริบตาไม่ใช่หรือ...”
ขนาดเขายังจัดการได้อย่างราบคาบ จางชิงเต้ายิ่งไม่ต้องออกแรงอะไรเลย...