“อ๊า... อ๊า... อ๊า...”
ยามนี้ ราชันผีเสียงสาปถูกทุบตีอย่างโหดเหี้ยมจนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไม่ขาดสาย
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะการโจมตีลี้ลับอันน่าสะพรึงของไป๋เยวียน เสียงร้องของมันจึงขาด ๆ หาย ๆ ฟังคล้ายแผ่นเสียงตกร่อง...
เมื่อเห็นภาพชวนเหลือเชื่อนี้
ไม่ว่าจะเป็นหวางชิงและพวก หรือคนตระกูลเจียงที่อยู่ไม่ไกล ต่างก็อ้าปากค้างจนพูดไม่ออก...
“บ้าจริง!”
หวางชิงกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยว่า
“นี่มันไป๋เยวียนจริง ๆ เหรอวะ?!”
“ดูไม่ค่อยเหมือน...”
หานอวี่พยักหน้าอย่างจริงจัง
เธอจ้องหน้ากากผีตรงหน้าอกของไป๋เยวียนเขม็ง รวมถึงแขนสีแดงฉานที่งอกขึ้นมาใหม่จากร่างกาย สภาพที่แทบไม่เหมือนมนุษย์นี้ชวนให้ขนลุกอย่างยิ่ง
ที่สำคัญที่สุดคือ
พลังลี้ลับที่ไป๋เยวียนระเบิดออกมาในตอนนี้ แตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง!
“หรือว่าโดนผีสิง?”
โจวหานทำหน้ามึนงง น้ำเสียงไม่ค่อยแน่ใจนัก เขาพึมพำกับตัวเองว่า
“แต่ก็ไม่ใช่แฮะ ถึงตอนนี้สีหน้าเขาจะดูผิดปกติ แต่เหมือนยังไม่ได้เสียสติ”
“อาจเป็นเพราะหน้ากากผีนั่น...”
หานอวี่หรี่ตา มองไปยังหน้าอกของไป๋เยวียน
เธอมีลางสังหรณ์ราง ๆ ว่าความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้เกิดจากหน้ากากผีลึกลับใบนั้น!
แต่ไม่ว่าอย่างไร ดูจากตอนนี้แล้ว เรื่องนี้ย่อมเป็นผลดีต่อพวกเขา...
อย่างไรเสีย ไป๋เยวียนยิ่งแข็งแกร่ง พวกเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งตามไปด้วย...
ทว่าในเวลานี้
ความรู้สึกของคนตระกูลเจียงกลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ใบหน้าพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ความฉงน และความหวาดหวั่นอย่างลึกล้ำ...