“หรือว่าเจ้าคนที่เล่นลูกไม้ฉลาดแกมโกงเมื่อครู่จะถ่ายโอนสติปัญญามาให้เขาแล้ว?”
ทุกคนต่างคาดเดาอยู่ในใจ ไม่มีใครคิดเลยว่าไป๋เยวียนจะทำเรื่องบุ่มบ่ามเช่นนี้
ไป๋เยวียนไม่สนใจสายตาของคนอื่น เขารีบไปสมทบกับโจวหาน
“ฉันไม่ได้อยากได้ของที่ริบมา แค่อยากแย่งหัวมนุษย์เท่านั้น...”
เขาหันไปอธิบายให้หานอวี่ฟัง
ไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าทึ่ม
เดิมทีเรื่องแบบนี้เสี่ยงอันตรายมาก เขาคิดทบทวนอยู่หลายครั้ง ลังเลว่าจะลงมือดีหรือไม่
แต่ผีดุร้ายระดับเทียมสามอักขระตนนั้นช่างเย้ายวนเหลือเกิน...
น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดก็แย่งมาไม่สำเร็จ...
หานอวี่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“ผีดุร้ายชั้นสองมีแค่นี้เองหรือ? ฉันยังไม่ได้ออกแรงเลยนะ...”
เวลานี้มีคนพึมพำกับตัวเอง รู้สึกว่าเรื่องมันง่ายเกินไปหน่อย
คนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้นก็หันมามองพร้อมกัน
ไม่ใช่สิ เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยวะ...
นี่คือความมั่นใจที่คนภูตวิญญาณระดับสามอักขระมอบให้แกสินะ...
ทันใดนั้น
สีหน้าของทุกคนพลันเปลี่ยนไป แววหวาดผวาฉายวาบในดวงตา
เมื่อวินาทีก่อน
ความรุนแรงของเขตผี[คลุ้มคลั่ง]ชั้นสองกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน...
เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป คนภูตวิญญาณระดับสองอักขระคนหนึ่งตั้งตัวไม่ทัน จึงไม่ได้ใช้พลังลี้ลับป้องกัน จิตสำนึกถูกเขตผีทำลายจนกลายเป็นผู้เสียการควบคุม
เสียงกรีดร้องชวนขนลุกหลุดจากปากเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งสุดขีด
จากนั้นเขาก็จู่โจมเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างกาย!