เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางชิงเต้าก็เผยแววอับจนใจเล็กน้อยในดวงตา ก่อนกล่าวว่า:
“ตอนนี้กรมลี้ลับไม่มีคริสตัลผีมากมายขนาดนั้นจริง ๆ...”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันจะให้คริสตัลผีส่วนหนึ่งแก่เธอก่อน ส่วนที่เหลือ ฉันจะทยอยให้ในภายหลัง!”
ด้วยพลังฝีมือในตอนนี้ การหาทรัพยากรลี้ลับจำนวนมากมาให้ได้ไม่ใช่เรื่องยากอะไร เขามั่นใจว่าตนชดใช้คืนไหว
แต่เมื่อไป๋เยวียนได้ยินเช่นนั้น คิ้วก็ขมวดมุ่น ก่อนจะส่ายหน้า
“หืม?”
จางชิงเต้าชะงักไปเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อว่า:
“ตอนนี้ขุมซ่อนผีแห่งนี้ ไม่ใช่แค่กรมลี้ลับที่รับมือไม่ไหว แม้แต่ตระกูลหวางก็อาจกินไม่ลง!”
เขาคิดว่าไป๋เยวียนเตรียมจะขายขุมซ่อนผีให้คนอื่น จึงตั้งใจอธิบายเรื่องนี้เป็นพิเศษ
“อาจารย์ใหญ่ ผมหมายความว่า...”
ไป๋เยวียนหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า:
“ผมขอแค่ทรัพยากรส่วนเล็ก ๆ นั่นก็พอแล้ว ส่วนที่เหลือ ท่านไม่ต้องคืนผมหรอก”
“??”
จางชิงเต้าชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ระแวดระวังขึ้นมา พลังลี้ลับในร่างพลันพร้อมปะทุ!
“ไม่ใช่นะ อาจารย์ใหญ่ ผมไม่ได้ถูกผีสิงจริง ๆ!”
เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย ไป๋เยวียนก็รีบอธิบาย
เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะขับไล่ผีให้ตนอีก...
“นี่เป็นคำพูดของเธอจริง ๆ หรือ?”
จางชิงเต้ายังคงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
“แน่นอนสิ”
ไป๋เยวียนยักไหล่แล้วกล่าวว่า:
“เอาจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านลงมือ ขุมซ่อนผีก็คงเอากลับมาไม่ได้ ผมจะเอาทั้งหมดได้อย่างไร...”
ตอนนั้นเขาเตรียมใจจะทิ้งขุมซ่อนผีแล้วหนีไปตรง ๆ