เวลานี้ ลู่เฉินเฟิงส่ายหน้า ก่อนจะส่งเสียงผ่านพลังลี้ลับว่า:
“ไม่จำเป็นต้องวู่วาม รอถึงเปิดภาคเรียนหน้า พวกเราทุกคนก็ทะลวงไปถึงสามอักขระได้แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยให้มันรู้ว่าความแตกต่างระหว่างสามอักขระกับสองอักขระเป็นอย่างไร...”
เขาเป็นห่วงจริง ๆ ว่าเจียงเหวินเซวียนจะลงมือ แล้วลากเขาให้พลอยเดือดร้อนไปด้วย...
เจียงเหวินเซวียนพยักหน้า ก่อนจะข่มความโกรธในใจลง
เขาจ้องไป๋เยวียนกับพวกอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังจากไป ไม่คิดยืดเยื้อให้มากความ
เวลานี้ สีหน้าของไป๋เยวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามไปเงียบ ๆ
“หืม?”
โจวหานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที
แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้คิดหาเรื่อง แต่ไป๋เยวียนไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ...
ลู่เฉินเฟิงกับพวกเห็นไป๋เยวียนเดินตามมา ความโกรธที่เพิ่งข่มลงไปก็พลุ่งขึ้นอีกครั้ง
นี่หมายความว่ายังไง?!
“คิดจริง ๆ หรือว่าพวกเราจะไม่กล้าลงมือกับแก?!”
ผู้สืบทอดจากภูเขาหมิงหันกลับมามอง แววตาฉายไอสังหารวูบหนึ่ง
แม้เขากับไป๋เยวียนทั้งสองจะไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แต่ในฐานะผู้สืบทอดจากขุมกำลังใหญ่ เขาทนกับพฤติกรรมของไป๋เยวียนไม่ได้
ในความคิดของเขา คำพูดเมื่อครู่ก็หยุดยั้งความขัดแย้งครั้งนี้ได้แล้ว แม้แต่ลู่เฉินเฟิงกับเจียงเหวินเซวียนก็ยังไว้หน้าเขา
แต่คนภูตวิญญาณจากชาวบ้านผู้นี้ไม่เพียงไม่สำนึกบุญคุณ กลับยังจงใจยั่วยุถึงที่อีกหรือ?