“ไม่ได้ให้ไปฆ่าคน ช่วยสืบเรื่องผีตนหนึ่งให้ฉัน!”
จางชิงเต้าส่ายหน้า ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“ถ้าแกหาข่าวอะไรมาได้จริง ฉันจะให้รางวัลเป็นคริสตัลผีมากกว่าหมื่นชิ้น!”
“แค่หมื่นกว่าเองหรือ?”
แววตาของไป๋เยวียนกลับฉายความผิดหวังอยู่บ้าง
ตอนนี้เขาเริ่มไม่เห็นคริสตัลผีแค่นี้อยู่ในสายตาแล้ว...
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นรางวัลรวมของภารกิจ...
ถ้าเป็นงานฆ่าคน ต่อให้ได้แค่คนละ 5,000 คริสตัลผี เขาก็ยินดีรับอย่างยิ่ง แค่ยาเม็ดศิลปะเม็ดเดียวของเขาก็ฆ่าคนได้ไม่น้อยแล้ว...
“เดี๋ยวนะ ไอ้หนูนี่สายตาสูงขึ้นแล้วหรือไง?”
จางชิงเต้าขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า
“นั่นมันคริสตัลผีตั้ง 10,000 ชิ้นเชียวนะ ซื้ออุปกรณ์ขั้นสามอักขระชั้นยอดได้ตั้งสองชิ้น!”
ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับสงสัยว่าความคิดของตัวเองมีปัญหาเสียแล้ว...
แกก็เป็นแค่คนภูตวิญญาณขั้นสามอักขระไม่ใช่หรือ คริสตัลผี 10,000 ชิ้นน้อยตรงไหนกัน?
“เฮ้อ เอาเถอะ...”
ไป๋เยวียนรับงานอย่างเสียไม่ได้ อย่างไรเสีย ยุงตัวเล็กก็ยังเป็นเนื้อ...
เขาปรับอารมณ์ ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า
“อาจารย์ใหญ่ ภารกิจนี้คืออะไรกันแน่ ผีสี่อักขระหรือผีสามอักขระ?”
จางชิงเต้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อว่า
“นับว่าเป็นผีสามอักขระชนิดพิเศษตนหนึ่ง...”
“หืม?”
ไป๋เยวียนได้ยินเช่นนั้นก็รออีกฝ่ายอธิบายอย่างเงียบ ๆ
จู่ ๆ สีหน้าของจางชิงเต้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า
“ฉันจำได้ว่าแกเป็นคนเมืองผิงอันใช่ไหม?”