“ไม่สุภาพหรือ?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า
“ไม่ต้องตื่นเต้นไป ฉันแค่ดูเฉย ๆ เท่านั้น”
“……”
ทุกคนเงียบกริบ
สายตานายมองราวกับกำลังมองคนตาย ใครจะไม่ตื่นเต้นได้เล่า...
เวลานี้ ไป๋เยวียนส่ายหน้า สุดท้ายก็ข่มใจไม่ลงมือ
อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีความแค้นกับขุมอำนาจอื่น ไม่จำเป็นต้องสร้างศัตรูให้ประเทศต้าเซี่ย ถึงตอนนั้นพวกเขาจะกลายเป็นแคว้นใหญ่แห่งพลังลี้ลับได้หรือไม่ ก็ยังต้องผ่านการลงคะแนนจากขุมอำนาจต่าง ๆ อยู่ดี...
สีหน้าเขาขยับเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า
“ท่านอาหวาง ช่วยเปิดมิติชั่วคราวเมื่อครู่ได้ไหม?”
“หืม?”
หวางโม่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงสนามประลองชั่วคราวเมื่อครู่
“เปิดมิตินั้นทำไม? ยังมีของรางวัลที่นายยังไม่ได้เก็บหรือ?”
ไป๋เยวียนพยักหน้า
“ข้างในยังมีของดีอีกไม่น้อย”
หวางโม่เลิกคิ้วเมื่อได้ยิน
“ใครเห็นก็ได้ส่วนแบ่งหรือ?”
“……”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก
อย่างน้อยท่านก็เป็นผู้อาวุโส ยังจะอายุกล้าแย่งของรางวัลกับผู้น้อยอย่างผมหรือ...
แต่เขาก็ไม่ลังเล พยักหน้าทันที
“แบ่งกันคนละครึ่ง!”
“ใจกว้างขนาดนี้เชียว?!”
หวางโม่ฉีกยิ้ม
เพียงสีหน้าเขาขยับเล็กน้อย ก็เรียกหยวนเป่าผีออกมาในพริบตา
แสงสีทองเจิดจ้าปกคลุมหยวนเป่า แผ่คลุมดวงตาทั้งสองข้างของหวางโม่ ทำให้ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายเจิดจ้า!
สายตาของหวางโม่ไหววูบ ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
ชั่วพริบตา สายตาของเขาก็หยุดนิ่ง ก่อนพึมพำว่า