“นี่ดูไม่เหมือนกำลังปกป้องกันเลย...”
เจี่ยหยวนยิ้มเยาะบาง ๆ ก่อนกล่าวว่า
“นายกลัวว่าผมจะเล่นตุกติกกลางคันสินะ?”
ชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“หากผมทะลวงขั้นสำเร็จ ผมจะไปขอโทษนายกับอาจารย์ที่อยู่เบื้องหลังนายด้วยตัวเอง!”
เขาไม่ได้ปฏิเสธอีก
ในความคิดของเขา เมื่อเข้าสู่สภาวะทะลวงขั้นแล้ว ย่อมไม่อาจลงมือได้ตามใจ หากเจี่ยหยวนใช้วิชาผีอะไรขึ้นมาตอนนั้น เขาก็คงรับมือไม่ทัน
วิธีที่ดีที่สุดย่อมเป็นการให้สวี่อี้กับพวกพ้องควบคุมตัวเจี่ยหยวนไว้!
แม้อาจทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ แต่เขาไม่อาจยอมให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นในช่วงเวลาสำคัญได้!
ขณะนั้น
ชายวัยกลางคนค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น ก่อนเดินลงไปในบ่อเลือดอย่างเชื่องช้า...
เขามาหยุดอยู่ตรงหน้าผีดุร้ายตนนั้น
ผีดุร้ายตรงหน้าเพิ่งทะลวงถึงขั้นสี่อักขระ แต่เพราะถูกจางชิงเต้าควบคุมมาเป็นเวลานาน อีกทั้งวิธีทะลวงขั้นเมื่อครู่ก็รุนแรงอย่างยิ่ง จึงยิ่งทำลายสติปัญญาของมันไปอีก
ตอนนี้ผีดุร้ายตนนี้แทบไม่ต่างจากเปลือกว่างเปล่าที่มีเพียงพลังลี้ลับอยู่เต็มร่าง!
ชายวัยกลางคนเลียริมฝีปาก จากนั้นถอดเสื้อออก เผยให้เห็นร่างกายกำยำเปลือยเปล่า!
“มาเลย!”
เขาทำหน้าดุดัน ยื่นแขนออกไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น ผีดุร้ายก็อ้าปากโดยสัญชาตญาณ แล้วงับแขนของอีกฝ่ายไว้!
จากนั้นเสียงเคี้ยวอันชวนขนหัวลุกก็ดังขึ้น
เพียงชั่วพริบตา แขนของชายวัยกลางคนก็ถูกกลืนกินจนหมด
เขายังคงสีหน้าเรียบเฉย ราวกับแขนที่ถูกกินไม่ใช่ของตน ก่อนควบคุมพลังลี้ลับในร่าง