“จนจริง ๆ…”
ไป๋เยวียนพึมพำ
ทั้งห้าคนล้วนเป็นคนภูตวิญญาณขั้นสามอักขระชั้นยอด แต่รวมกันแล้วยังมีคริสตัลผีอยู่แค่นี้เอง…
“สงสัยโดนแกรีดจนเกลี้ยงแล้วล่ะ!”
เขาหันไปมองประธานสภาจ้าวโลกาที่อยู่ข้างกาย ก่อนเอ่ยขึ้น
อย่างไรเสีย ทรัพยากรในบ่อโลหิตครั้งนั้นก็มหาศาล ในฐานะหนึ่งในห้าผู้อาวุโสใหญ่ของสภาจ้าวโลกา สวี่อี้กับพวกย่อมต้องนำของทั้งหมดที่มีติดตัวไปมอบให้แล้วแน่ ๆ
“เอาเถอะ ถือว่าเป็นรางวัลปลอบใจก็แล้วกัน…”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า ก่อนเก็บทุกอย่างลงในแหวนโลหิต
ตอนนี้เขาไม่อยากปล่อยทรัพยากรชิ้นไหนให้หลุดมือ เพราะทั้งหมดล้วนเป็นเศษเสี้ยวที่ช่วยให้เขาเลื่อนขั้นสี่อักขระได้…
ไม่นานนัก
ไป๋เยวียนก็กลับขึ้นมาบนพื้นดิน
“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”
จางชิงเต้าเลิกคิ้ว พลางกล่าวว่า
“เจ้านี่มืออาชีพไม่เบาเลยนะ?”
เขาเห็นไป๋เยวียนคุ้ยศพอยู่ใต้ดินกับตาตัวเอง มือที่เคลื่อนไหวรวดเร็วจนเห็นเป็นเงาพร่า ทำเอาแม้แต่เขายังอดตะลึงไม่ได้…
“หมอนี่มีพรสวรรค์ด้านนี้จริง ๆ…”
เขาสรุปในใจเช่นนั้น
“เรียบร้อยแล้ว”
ไป๋เยวียนยิ้มพลางกล่าวว่า
“พวกเรากลับกันเถอะ”
จางชิงเต้าขยับสีหน้า ตั้งใจจะพาไป๋เยวียนเหาะขึ้นฟ้าไปด้วยกัน แต่กลับถูกอีกฝ่ายห้ามไว้
“อาจารย์ใหญ่ ให้ผมลองเอง!”
ไป๋เยวียนยิ้มน้อย ๆ ก่อนหยิบกระดิ่งดำใบเล็กออกมา
เขาเขย่ามันเบา ๆ พร้อมออกคำสั่ง
ชั่วพริบตา
ประธานสภาจ้าวโลกาที่อยู่ข้างกายก็ปลดปล่อยพลังลี้ลับ แผ่คลุมตัวเขากับไป๋เยวียนไว้