“แปลงกายเป็นผีดุร้าย?”
ไป๋เยวียนชะงักงัน อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้
เขาแตกต่างจากคนภูตวิญญาณคนอื่น ตลอดมาไม่เคยมีความสามารถเข้าสู่สภาวะแปลงกายเป็นผีดุร้าย
พูดไปแล้ว เขาควบคุมพลังผีดุร้ายได้แท้ ๆ แต่กลับแปลงกายเป็นผีดุร้ายไม่ได้ จะไปหาเหตุผลจากที่ไหนกัน…
ทว่าเพราะเขากินยาเข้าไปจำนวนมาก พลังต่อสู้จึงเหนือกว่าคนภูตวิญญาณระดับเดียวกันอยู่มากโข นับว่าไม่จำเป็นต้องแปลงกายเป็นผีดุร้ายนัก
แต่ไม่ว่าอย่างไร
ไป๋เยวียนก็ไม่เคยเข้าสู่สภาวะแปลงกายเป็นผีดุร้ายมาก่อนจริง ๆ
เขาใฝ่ฝันถึงวิชาคำสาปที่ช่วยเพิ่มพลังได้รอบด้านเช่นนี้มาโดยตลอด
เพราะเมื่อเข้าสู่สภาวะแปลงกายเป็นผีดุร้ายแล้ว ทั้งพลังลี้ลับ ความแข็งแกร่งของร่างอมตะ ตลอดจนพลังของวิชาคำสาปอื่น ๆ ล้วนเพิ่มขึ้นได้ไม่น้อย
ขณะนั้น ไป๋เยวียนสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยว่า
“พี่ใหญ่ ผมพอรู้เรื่องการแปลงกายเป็นผีดุร้ายอยู่บ้าง ถึงจะเพิ่มพลังได้ไม่น้อย แต่ก็คงเปลี่ยนสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้หรอกกระมัง…”
ด้วยพลังในตอนนี้ ต่อให้เข้าสู่สภาวะแปลงกายเป็นผีดุร้าย อย่างมากก็มีระดับเทียบชั้นยอดของสามอักขระ
พลังระดับนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับราชันผี เกรงว่าคงถูกอีกฝ่ายตบทีเดียวก็จบ…
“การแปลงกายเป็นผีดุร้ายที่นายเคยเห็น แท้จริงแล้วเป็นเพียงการกระตุ้นความสามารถของวัตถุผีร่วมกำเนิด เพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเองเท่านั้น ยังเรียกว่าการแปลงกายเป็นผีดุร้ายไม่ได้หรอก…”