“ไม่เห็นหรือว่าพี่ไป๋กำลังใช้ความคิดอยู่?”
ไป๋เยวียนเหลือบมองผีดุร้ายสองหัว แววตาฉายความไม่สบอารมณ์
ภายใต้การควบคุมของเขา ฝ่ามือเงาขนาดมหึมาฟาดใส่มันอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง!
ผีดุร้ายสองหัวที่กำลังงุนงงตั้งตัวไม่ทัน หลบไม่พ้นอีกหน ถูกฝ่ามือฟาดเข้าที่หน้าอย่างแรงจนร้องโหยหวน
เมื่อได้ยินเสียงคำรามเปี่ยมโทสะของผีดุร้าย ไป๋เยวียนก็ชะงักไปเล็กน้อย กลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิด ๆ
พลังลี้ลับในร่างเขาพลุ่งออกมา
มือเงาขนาดมหึมาได้รับพลังเสริมในชั่วพริบตา ความเร็วในการโจมตีเพิ่มขึ้นหลายเท่า ก่อนจะฟาดใส่ผีดุร้ายถี่ยิ่งกว่าเดิม ราวกับมันคลุ้มคลั่งไปแล้ว!
ผีดุร้ายคำรามด้วยความโกรธไม่หยุด
ฝ่ามือยักษ์ที่ไป๋เยวียนสร้างขึ้นจากเขตเงานั้นไม่ได้มีพลังโจมตีมากนัก แต่สิ่งที่ร้ายกาจที่สุดคือความอัปยศอดสู
ถึงอย่างไรผีดุร้ายตนนี้ก็ไม่เคยถูกตบหน้ามาก่อน
ในตอนนั้นเอง
ผีดุร้ายเลิกซ่อนพลังอีกต่อไป
ศีรษะผู้หญิงส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง จากนั้นพลังลี้ลับมหาศาลก็แผ่กระจายออกมา
“ใช้วิชาผีแล้วหรือ?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองออกได้ทันที
แววตาของเขาแฝงความระแวดระวัง
ถึงอย่างไรวิชาผีของผีดุร้ายขั้นสามอักขระก็ยังเป็นภัยคุกคามต่อเขาอยู่ไม่น้อย
ชั่วพริบตา
ผีดุร้ายสองหัวที่กำลังถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียวพลันหายวับไปจากที่เดิม ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
“หืม?”