“ทำไม... ทำไม...”
หม่าหย่งมีสีหน้าไม่ยินยอม ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล พลังลี้ลับแทบจะซ่อมแซมร่างกายไม่ไหวแล้ว
“เพราะนี่ไม่ใช่พลังของนาย”
ไป๋เยวียนปรากฏตัวห่างจากอีกฝ่ายเพียงไม่กี่เมตรในพริบตา ก่อนกล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน
แม้หม่าหย่งจะมีพลังลี้ลับที่เทียบได้กับระดับสี่อักขระ แต่กลับใช้มันไม่คล่องเลยสักนิด ราวกับเด็กเอาค้อนยักษ์มาเหวี่ยงเล่น ทำได้แค่รังแกคนภูตวิญญาณระดับสามอักขระเท่านั้น หากต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกัน ก็เรียกได้ว่าห่างชั้นกันอย่างสิ้นเชิง...
ส่วนพลังของไป๋เยวียนนั้น เขาได้มาจากการฝึกฝนอย่างหนักด้วยตัวเอง ย่อมควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
หม่าหย่งกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
หากเอาชนะไป๋เยวียนไม่ได้ คริสตัลผีหนึ่งล้านก้อนก็ต้องสูญเปล่า แถมยังอาจถูกกองกำลังใหญ่ทั่วประเทศหมายหัวอีกด้วย
เพราะกองกำลังใหญ่ทั้งหลายทุ่มทรัพยากรไปมหาศาลเพื่อทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น...
“ไม่ได้ ต่อให้สู้ไม่ไหว อย่างน้อยก็ต้องทำให้ผู้อาวุโสจางเห็นว่าผมพยายามแล้ว!”
พอหม่าหย่งคิดได้เช่นนั้น พลังลี้ลับในร่างก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง ก่อนพุ่งเข้าใส่ไป๋เยวียนที่อยู่เบื้องหน้า...
“นายเอาชนะฉันไม่ได้หรอก”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยังเป็นฝ่ายบุกเข้ามา...
ถ้าเป็นอวี๋เฟิง คงยอมแพ้ไปนานแล้ว เพราะฝืนสู้ต่อไปก็ไม่มีความหมาย...