ไม่นาน อุปกรณ์ภูตผีทั้งหมดที่โจวหานมีอยู่ก็แตกสลาย เขาทำได้เพียงอาศัยร่างอมตะของตนต้านทานการโจมตีจากพลังลี้ลับ
อุปกรณ์ภูตผีเหล่านั้นถึงกับทนได้ไม่ถึงหนึ่งนาที
แต่เขาก็ไม่ได้ยืนรอความตายอยู่กับที่ หากแต่เร่งฝีเท้าวิ่งไปข้างหน้าไม่หยุด พลางเหลือบมองโลงศพสีดำของตนเป็นระยะ
ตามเหตุผลแล้ว เมื่อเขากำลังจะเผชิญอันตราย ราชันผีกระดูกขาวก็คงจะลงมือช่วยกระมัง...
ทว่าในใจก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก...
เขาไม่รู้เลยว่าเหตุที่ตนถูกเหล่าผีไล่ล่าสังหารนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะราชันผีกระดูกขาวในโลงศพ...
ในขณะนั้นเอง
ดวงตาไร้ชีวิตของผีหิมะกลางอากาศขยับวูบ จ้องโลงศพสีดำเขม็ง
ที่ก่อนหน้านี้มันไม่ลงมือเสียที ก็เพราะหวาดระแวงผีใหญ่ในโลงศพ
แต่ตอนนี้...
อีกฝ่ายยังไม่มีทีท่าว่าจะปรากฏตัว มันจึงอดทนต่อไปไม่ไหว
ในสายตามัน อีกฝ่ายคงได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงขั้นไม่เหลือกำลังจะต่อสู้อีกแล้ว...
เมื่อคิดได้เช่นนั้น
แววตาของผีหิมะก็เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม ก่อนปลดปล่อยวิชาผีอีกบทหนึ่ง!
ชั่วพริบตา
ไอเย็นยะเยือกสุดขีดแผ่กระจายออกมาในทันใด
แม้แต่ฝูงผีที่ถูกควบคุมอยู่ก็ยังสั่นสะท้าน อ้อยอิ่งหยุดอยู่กับที่
ส่วนโจวหานที่อยู่ไกลออกไป ร่างกายก็ชะงักงันเช่นกัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ไอเย็นนี้พุ่งเป้ามาที่เขาเป็นหลัก เพียงพริบตาก็แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย