ยามนี้ ผู้อาวุโสตระกูลเจียงทั้งสองมีใบหน้าซีดขาว ลมหายใจปั่นป่วน เห็นได้ชัดว่าใช้พลังลี้ลับไปมหาศาล
ส่วนราชันผีเสียงสาปที่อยู่ไม่ไกลกลับตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ยิ่งกว่า
มือทั้งสองข้างของมันขาดสะบั้น พลังลี้ลับแผ่ซ่านอยู่ตามบาดแผล ทำให้ไม่อาจฟื้นฟูได้
ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ดวงตายังฉายแววบ้าคลั่งจนแทบเสียสติ!
ลมหายใจของมันแผ่วเบาอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัส!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสตระกูลเจียงสองคนที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ราชันผีเสียงสาปที่ฝืนตื่นขึ้นมาย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา...
หากมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ย่อมไม่หวาดกลัวมนุษย์สองคนตรงหน้าอย่างแน่นอน
แต่แม้แต่ตัวมันซึ่งเป็นผีดุร้ายก็ยังนึกไม่ถึงว่า เพื่อป้องกันไม่ให้มันตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ตระกูลเจียงถึงกับเข่นฆ่าคนธรรมดาอย่างไม่เลือกหน้า!
ในตอนนั้นเอง
ราชันผีจ้องทั้งสองด้วยแววตาเคียดแค้น จากนั้นก็อ้าปากส่งเสียงคำรามประหลาดสุดขีด!
ชั่วพริบตา
ผู้อาวุโสตระกูลเจียงทั้งสองรู้สึกว่าสมองว่างเปล่าไปในทันที
เพียงชั่วครู่ พวกเขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ทว่าราชันผีกลับหายไปจากจุดเดิมแล้ว
“หืม? หนีไปแล้วหรือ?”
เจียงชิงหย่งไม่โกรธ กลับยินดีเสียด้วยซ้ำ เขาแสยะยิ้มกล่าวว่า
“ดูท่าเจ้าหมอนี่คงหมดหนทางจริง ๆ!”
การหลบหนีหมายความว่าอีกฝ่ายเริ่มหวาดกลัวแล้ว ทั้งยังมาถึงทางตัน ไร้ไพ่ตายเหลืออยู่ เรื่องนี้กลับทำให้พวกเขาโล่งใจ
ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะมุ่งหน้าไล่ตาม