“ป้องกันไหวหรือ...”
ไป๋เยวียนมองเหล่าคนที่กำลังระแวดระวัง พลางแค่นหัวเราะเย็นชา
เมื่อวิชาผีหยินที่สามารถสยบร่างอมตะสิ้นสุดช่วงพักฟื้น เขาก็ลงมืออีกครั้งโดยไม่ลังเล!
กลิ่นอายลี้ลับสายหนึ่งปะทุขึ้นในพริบตา
“ระวัง!”
ทุกคนตอบสนองแทบจะทันที พากันโจมตีไปยังจุดนั้น!
แต่กลับเป็นการโจมตีสูญเปล่า
ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย!
“โดนหลอกแล้ว!”
สิ้นเสียง เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นฉับพลัน
ชายร่างกำยำที่เพิ่งเอ่ยปากสั่งการเมื่อครู่ ร่างกายแตกสลายและสิ้นชีพคาที่เช่นกัน...
ด้านหลังเขา ไป๋เยวียนยืนอยู่ด้วยสีหน้าเย็นชา!
“ถ้าจะตายก็หัดตายให้สงบ ใครกล้าออกมาพล่าม ฉันฆ่าคนนั้น...”
ไป๋เยวียนเลียเลือดที่เปื้อนแก้ม ก่อนส่งยิ้มมีเลศนัยให้ทุกคน จากนั้นก็หายวับไปจากจุดเดิมอีกครั้ง...
ภาพนี้ทำให้ทุกคนขวัญผวาจนตัวสั่น...
“บัดซบ นี่มันความสามารถบ้าอะไรกันวะ?!”
“หาเขาไม่เจอเลย แล้วจะสู้ยังไง?!”
“ขืนเป็นแบบนี้ มีแต่ตายสถานเดียว!”
ในใจของทุกคนพลุ่งพล่านไปด้วยอารมณ์นานัปการ พวกเขาถกเถียงกันอย่างดุเดือด
แต่ละคนเลือกส่งกระแสเสียงอย่างฉลาด
เพราะเมื่อครู่ไป๋เยวียนพูดไว้แล้วว่า ใครพล่ามอีกจะเป็นเป้าหมายรายต่อไป...
ไม่มีใครมั่นใจว่าจะต้านการโจมตีของไป๋เยวียนไหว!
ชั่วขณะนั้น ทุกคนร้อนใจสุดขีด ต่างขบคิดหาทางรอดเต็มกำลัง
แต่ในเวลาเพียงเท่านี้ มนุษย์ผีก็ล้มตายไปอีกสิบคน...
จากเดิมที่มีมากกว่าสามสิบคน ตอนนี้กลับสูญเสียไปเกือบครึ่งแล้ว...