ในตอนนั้น
คนตระกูลลู่คนหนึ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด ถ่ายทอดเสียงกล่าวว่า
“ทุกท่าน จะปล่อยให้เขาเอาของของพวกเจียงไปแบบนี้หรือ?”
“ถ้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ ก็ใช้สิ่งของลี้ลับที่ผู้อาวุโสตระกูลมอบให้เถอะ!”
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร อยากจะกำจัดไป๋เยวียนเสียเดี๋ยวนี้
ในมุมมองของเขา ไป๋เยวียนเป็นภัยคุกคามมากกว่าผีดุร้ายเสียอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อไม่นานมานี้อีกฝ่ายเพิ่งสังหารคนตระกูลลู่ไปสองคนอย่างรุนแรง
เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะเริ่มคล้อยตาม
อย่างไรเสีย เป้าหมายหลักของพวกเขาก็คือไป๋เยวียน หากสังหารเขาได้ พวกเขาก็กลับไปได้ทันที ต่อให้จัดการแดนลี้ลับแห่งนี้ไม่สำเร็จก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่นัก
“อย่าเพิ่งรีบร้อน”
เจียงหรานส่ายหน้า ปฏิเสธทันควัน
“เจียงหราน ถ้ายังถ่วงเวลาแบบนี้ต่อไป จะมีคนตายมากกว่านี้นะ!”
คนตระกูลลู่คนนั้นอดตวาดไม่ได้
“ในเมื่อผู้อาวุโสตระกูลมอบสิ่งของลี้ลับให้พวกเรา ก็ย่อมมีไว้ให้ใช้ อย่าลังเลอีกเลย!”
“นายคิดง่ายเกินไปแล้ว”
เจียงหรานส่ายหน้า แล้วถ่ายทอดเสียงว่า
“ต่อให้ใช้สิ่งของลี้ลับหลายชิ้นนั้น นายก็มั่นใจว่าจะจัดการเขาได้หรือ?!”
“ถ้าฆ่าเขาไม่ตาย แผนของพวกเราก็ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง”
“นายรับผลที่ตามมาไหวหรือ?!”
หากผู้อาวุโสตระกูลของพันธมิตรรู้ว่าพวกคนภูตวิญญาณขั้นสี่อักขระยี่สิบคนพกสิ่งของลี้ลับไปด้วย แต่กลับลงเอยด้วยความล้มเหลว พวกเขาย่อมต้องถูกลงโทษอย่างหนัก!