ในขณะนั้นเอง
เสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้น
ไป๋เยวียนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในสมองอีกครั้ง ตกอยู่ในภาวะจิตว่างเปล่า
ส่วนผีเบื้องล่างก็หลุดพ้นจากการพันธนาการของไป๋เยวียนได้โดยสวัสดิภาพ มันไม่กล้าโต้กลับแม้แต่น้อย รีบหันหลังวิ่งไปทางประตูโดยไม่เหลียวหลัง...
“แม่งเอ๊ย เล่นแบบนี้อีกแล้วเหรอ”
ไม่นาน ไป๋เยวียนก็ฟื้นคืนสติ สังเกตเห็นว่าผีในมือหลุดลอยไปแล้ว
เขาไม่ลังเล รีบวิ่งไล่ตามออกไปทันที
ในตอนนี้เอง ผู้คนในห้องโถงเมื่อเห็นผีดุร้ายปรากฏกาย ต่างก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ความรู้ที่เรียนมาก่อนหน้านี้เลือนหายไปหมดสิ้น
ดวงตาของผีดุร้ายเต็มไปด้วยความเคียดแค้น มันพุ่งตรงเข้าหาชายหนุ่มคนหนึ่งในฝูงชน
คนนั้นคือคนที่เมื่อก่อนหน้านี้เคยยัดเยียดศีลธรรมให้ไป๋เยวียน เมื่อต้องเผชิญกับรูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัวของผีดุร้าย ความกลัวในใจก็ถูกกระตุ้นขึ้นถึงขีดสุด
ที่เขาชี้นำความคิดเห็นคนอื่น ไม่ใช่เพราะต้องการหาเรื่องไป๋เยวียน
แต่เขากลัวเกินไป อยากออกจากโรงแรมให้เร็วที่สุด
และตอนนี้ ความกลัวของเขาก็กลายเป็นใบยมทูตเรียกตัว ถูกผีดุร้ายจ้องเล่นงานเป็นรายแรก
เมื่อพลังอาถรรพ์รุกรานเข้ามา กำไลลูกประคำชาดในมือของชายหนุ่มก็แตกหักเป็นเสี่ยง ๆ พลังชีวิตของเขาก็ดับวูบลงทันที
ความกลัวที่จับต้องไม่ได้กลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยง ทำให้บาดแผลของผีดุร้ายฟื้นฟูขึ้นเล็กน้อย
ในตอนนั้น มันหันกลับมามอง เห็นไป๋เยวียนวิ่งเข้ามา ก็ตัวสั่นสะท้าน ไม่กล้าฆ่าคนอื่นอีก รีบวิ่งขึ้นบันไดไป...
ความเร็วของมันรวดเร็วมาก ถึงขนาดที่ไป๋เยวียนยังแทบตามไม่ทัน
แต่ทันทีที่มันขึ้นมาถึงชั้นสอง จู่ ๆ ก็ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา พร้อมกับลำตัวที่โค้งงอลงมา น้ำศพกระเซ็นกระจายเต็มพื้น
“หืม”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย มองออกทันทีว่ามันมีอะไรผิดปกติ
ถือโอกาสตอนป่วย เอาชีวิตมันซะ