ในไม่ช้า
โจวหานก็จดบันทึกการเดิมพันของทุกคนไว้ครบถ้วน
แม้ดูเหมือนทั้งห้องจะมีส่วนร่วม แต่แท้จริงแล้วมีเพียงสิบคนเท่านั้นที่วางเดิมพันจริง ที่เหลือแค่ร่วมสนุก…
“เชื่อคนง่ายจริงๆ นะ…”
ไป๋เยวียนแววตาประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าคนส่วนใหญ่จะยังมีสติ ไม่ลงเดิมพันง่ายๆ
“ดูท่า นายไม่เพียงแต่จะเสียหน้า แต่จะเสียเงินด้วย!”
ในตอนนี้ แววตาของหยางเฉวียนมีความตื่นเต้นอยู่บ้าง
ทั้งสิบคนต่างทายว่าเขาจะชนะ แสดงว่าทุกคนมองว่าเขาเก่ง ซึ่งก็ทำให้เขามีความมั่นใจมากขึ้นอีกนิด…
“นายว่าไงก็ว่าตามนั้นแหละ”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว แล้วพูดต่อว่า “ว่าแต่ พูดกติกาก่อนสิ?”
หยางเฉวียนส่ายหัว “ก็แค่ต่อสู้กันตามปกติ ไม่ต้องมีกติกาหรอก”
“แล้วจะแพ้ยังไง? สู้จนตายฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง?”
แววตาของไป๋เยวียนเผยแววอำมหิตขึ้นมา พร้อมกับเลียริมฝีปาก
“...”
ร่างของหยางเฉวียนสั่นเทิ้ม รีบพูดขึ้นทันทีว่า
“ผมคิดว่า กติกานี่ก็ควรกำหนดไว้เหมือนกัน!”
แม้เขาจะมั่นใจในใจว่าตัวเองไร้พ่าย
แต่จะว่าไป เผื่อไว้ก่อนก็ดี…
เขาไม่อยากเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับศักดิ์ศรีหรอกนะ…
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า
“ให้จบลงเมื่ออีกฝ่ายล้มลงกับพื้นลุกไม่ขึ้น หรือออกนอกวงไปก็พอ ส่วนวงก็ใช้เส้นสีขาวรอบๆ เป็นเขตแดนละกัน?”
“ได้”
ไป๋เยวียนมองดูเส้นสีขาวโดยรอบแล้วตอบตกลง
ชั่วครู่หนึ่ง ทุกคนก็ถอยไปอยู่นอกเส้นสีขาวอีกครั้ง
เพราะหลายคนวางเดิมพันไว้ ทำให้พวกเขายิ่งตื่นเต้นรอชมการต่อสู้ครั้งนี้…
เห็นเพียงไป๋เยวียนกับหยางเฉวียนที่ยืนจ้องมองกันอยู่ตรงกลาง ต่างฝ่ายต่างไม่ลงมือง่ายๆ