ชั่วพริบตานั้น
สีหน้าของโหวอู่พลันซีดเผือด ดวงตาฉายแววหวาดกลัวสุดขีด ราวกับเห็นเหตุการณ์น่าสยดสยองเข้า ร่างทั้งร่างถึงกับสั่นเทา
ริมฝีปากของเขาเผยอขึ้น คล้ายอยากพูดอะไรสักอย่าง ทว่ากลับเปล่งคำพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว…
“พี่ห้า สั่นอะไรน่ะ?”
เสี่ยวอวี๋ที่กำลังนวดให้เขาอยู่ด้านหลังชะงักเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไร ยังคงใช้หมัดทุบไหล่ของอีกฝ่ายเบา ๆ ต่อไป
พร้อมกับที่เขาทุบลงไปอีกหมัด
เสียงกรอบแกรบกังวานพลันดังขึ้น ทำลายความเงียบงันของอาคารสำนักงานในทันที!
ไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ ต่างหันมามอง
เดิมทีพวกเขาก็ไม่ได้ลดความระแวดระวังลงอยู่แล้ว เสียงเคลื่อนไหวเพียงนิดย่อมไม่อาจเล็ดลอดหูไปได้
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงัก สีหน้าฉายแววประหลาดใจ ก่อนมองไปยังโหวอู่ที่เป็นต้นเสียง
“เอ่อ…ขอโทษ…เมื่อครู่อาจออกแรงมากไปหน่อย…”
เสี่ยวอวี๋เห็นทุกคนหันมามอง โดยเฉพาะสายตาดุดันของชายร่างกำยำ ก็สะดุ้งจนตัวสั่น รีบอธิบายทันที
แต่ในจังหวะนั้นเอง
ร่างของโหวอู่ที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ทรุดลง ราวกับไร้เรี่ยวแรงพยุงตัว
“พี่ห้า อย่าล้อเล่นสิ…”
เสี่ยวอวี๋มีสีหน้างุนงง รีบประคองโหวอู่ไว้
“ออกแรงมากไปหน่อย?”
ไป๋เยวียนสีหน้าเปลี่ยน ลุกขึ้นยืนทันที ก่อนเอ่ยเสียงเนิบช้า
“กระดูกสันหลังของเขาหักทั้งแนว แบบนี้ยังเรียกว่าออกแรงมากไปหน่อยหรือ?”